در سال 1817، در شهر کارلسروهه آلمان شخصی به نام بارون فون دریاس دوچرخه پایی کاملتری ساخت و یک زین کوچک هم بر روی آن قرار داد. دوچرخههای فون دریاس به زودی در چند پایتخت اروپایی به مردم معرفی شد و شخصی به نام دنیس جانسون یکی از آنها را با خود به انگلستان برد تا از روی آن بسازد و بفروشد.
در سال 1818، شخصی به نام بارون ساوربرن در فرانسه دوچرخهای ساخت که دارای چرخ بسیار بزرگی در جلو و چرخ کوچکی در عقب بود. به چرخ جلو این دوچرخه عجیب، طنابی دایرهوار (به صورت حلقه) بسته میشد که راننده باید آن را با دست میکشید تا چرخ جلو به حرکت درآید و دستگاه را به جلو ببرد. چنین کاری فقط از عهده بندبازها و دوچرخه سوارهای بسیار ماهر بر میآمد. از روی این دستگاه عده زیادی افتادند و مجروح و مصدوم شدند.
در سال 1860 در فرانسه، کارخانهداری به نام میشو به دوچرخه علاقمند شد و تصمیم گرفت تغییراتی در آن به وجود بیاورد. برای این کار،میشو مهندس جوان و مبتکری به نام پییر لالمنت را به استخدام کارخانه خود درآورد.
لالمنت، قسمتهایی از دوچرخه را که قبلاً از جنس چوب بود، با لولههای آهنی ساخت و سپس سطح خارجی چرخهای چوبی را با نوارهای لاستیکی پوشانید. در سال 1962 لالمنت دوچرخهای ساخت که دارای رکاب بر روی چرخ جلو بود. وقتی لالمنت به آمریکا مهاجرت کرد، دوچرخه ابداعی خود را هم در آنجا ساخت و به بازار فرستاد. دوچرخههای لالمنت در ایالات متحده به بون شیکر معروف شدند.
در سال 1873 مهندسی به نام هاردی لاوسون برای نخستین بار زنجیر چرخ را به دوچرخه افزود. این زنجیر به چرخ عقب وصل میشد و با گردش آن توسط فشار پا، دوچرخه به حرکت در میآمد. با این همه، چون تایر دوچرخه سنگین بود و از لاستیک توپر ساخته میشد،سرعت دوچرخه چندان زیاد نبود. اما، در سال 1879 در مرکز چرخه بلبرینگ قرار گرفت و این ابداع که توسط شخصی به نام توماس صورت پذیرفته بود، بر سرعت دوچرخه بسیار افزود. در سال 1881 یک شرکت سازنده چرخ خیاطی دوچرخههایی تولید کرد که هر دو چرخ جلو و عقب آن به یک اندازه بود.
نخستین مسابقه دوچرخهسواری در سال 1868 در محلی به نام هندون در انگلستان انجام شد. در همین سال یک کارخانه سازنده دوچرخه در فرانسه، مسابقهای نمایشی به مسافت 1200 کیلومتر (دور فرانسه) ترتیب داد تا برای محصولات خود تبلیغ کند.
در سال 1869 نخستین مسابقه بینالمللی دوچرخهسواری در جاده بین دو شهر پاریس و روان برگزار شد. نقطه شروع این مسابقه طاق نصرت در پاریس بود و از میان 323 شرکت کننده در این مسابقه تاریخی، یک انگلیسی به نام جیمز مور به مقام نخست رسید.
در این سالها، دوچرخهسواری به صورت یک تفریح همگانی در ایالات متحده درآمده بود و این ورزش و سرگرمی جدید به قدری مورد استقبال مردم قرار گرفته بود که روزهای تعطیل و یکشنبهها به جای حضور در مراسم دعا و نیایش کلیسا، پیر و جوان سوار بر دوچرخه رهسپار خارج از شهر میشدند. نوشتهاند که کشیش یک کلیسا برای مقابله با این وضع، سوار بر کالسکه به میان جمع دوچرخهسواران میرفت و خطاب به آنها با اعتراض میگفت: ای غفلتزدگان! روی زین دوچرخه نشستن و رکاب زدن، شیوهای درست برای رسیدن به خدا نیست!
در سال 1878، اولین اتحادیه ملی دوچرخهسواران در انگلستان تأسیس شد و این اتحادیه، مقررات خاصی برای مسابقات دوچرخهسواری در جاده و پیست برقرار کرد.
در سال 1891، دوچرخه سواری به نام پاگربیل موفق شد 142 ساعت (حدود 6 شبانهروز) پیوسته رکاب بزند. این رکوردگیری در مکانی که امروزه مجموعه بسیار بزرگ مدیسون اسکوئرگاردن نیویورک برپا شده است، صورت گرفت.
در سال 1895، لوتر.اچ.پورتر کتابی منتشر کرد با عنوان «دوچرخهسواری برای تندرستی و تفریح». پورتر در کتاب خود خاصیت دوچرخهسواری را در کم کردن وزن، افزایش قدرت بدن و بهبود تنفس شرح داده بود.