اقتصاد۲۴- ابلاغ محدودیت ۸۵ درصدی مصرف برق به کارخانههای سیمان، تنها یک تصمیم برای مدیریت مصرف برق نیست؛ این تصمیم به معنای خارج شدن بخش بزرگی از ظرفیت تولید یکی از مهمترین صنایع مادر کشور از مدار است. صنعتی که هر تابستان با خاموشی و هر زمستان با قطع گاز و مازوتسوزی دستوپنجه نرم میکند، حالا بیش از هر زمان دیگری با خطر فرسایش تولید و از دست رفتن مزیت رقابتی روبهرو شده است.
اگر این چرخه ادامه پیدا کند، بحران فقط پشت درِ کارخانههای سیمان باقی نمیماند. کاهش تولید، آشفتگی بازار مصالح، کند شدن پروژههای عمرانی، افزایش هزینه ساخت و از دست رفتن بازارهای صادراتی، زنجیرهای از پیامدهایی است که بهای ناترازی انرژی را از صنعت به کل اقتصاد منتقل میکند.
سیمان به عنوان خمیرمایه سازندگی، زیربنای پروژههای عمرانی و یکی از شاخصهای ارزیابی پویایی اقتصادی یک کشور است. صنایعی همچون سیمان و فولاد به عنوان صنایع مادر، تضمینکننده امنیت عمرانی و اشتغال بخش بزرگی از زنجیره خدمات و تولید به شمار میروند. با این حال، نگاهی به کارنامه مدیریتی حوزه انرژی در سالهای اخیر نشان میدهد که این استراتژیکترین بخش صنعت، به خط مقدم پرداخت هزینه ناترازیهای ساختاری برق و گاز تبدیل شده است. صنعتی که زنجیره تولید آن در تابستان با تازیانه خاموشیهای گسترده متوقف میشود و در زمستان با بحران انجماد ناشی از قطع گاز و اجبار به مازوتسوزی دستوپنجه نرم میکند. این چرخه فرساینده، نه تنها بقای کارخانهها و معیشت کارگران را تهدید میکند، بلکه با ایجاد لرزش در بازار مصالح، دومینوی گرانی و توقف را به بخش مسکن و پروژههای ملی عمرانی تزریق خواهد کرد.