فضای رعب و وحشت از دستگاه امنیتی کشور، قدرت هرگونه اظهارنظری را از مردم سلب میکرد. این نفوذ آن قدر شدید بود که برخی از مردم گمان میکردند حتی صحبتهای خصوصی و خانوادگی آنها نیز توسط ساواک شنود میشود.
برای بسیاری از مبارزان انقلابی، اتاقهای بازجویی ساواک، آخر دنیا بود؛ سازمانی مخوف که برای سرکوب مخالفان رژیم شاه ایجاد شد و نقش مهمی در مقابله با معترضان داشت. مشی ساواک را میتوان رویکرد حقیقی رژیم شاه در برابر مخالفانش فرض کرد.
فضای رعب و وحشت از دستگاه امنیتی کشور، قدرت هرگونه اظهارنظری را از مردم سلب میکرد. این نفوذ آن قدر شدید بود که برخی از مردم گمان میکردند حتی صحبتهای خصوصی و خانوادگی آنها نیز توسط ساواک شنود میشود.
اوریانا فالاچی، خبرنگار مشهور ایتالیایی، در مصاحبهای از شاه پرسیده بود: «وقتی در تهران میکوشم درباره شما حرف بزنم، مردم به سکوت ترسآلودی میگرایند. حتی جرأت نمیکنند نام شما را بر زبان بیاورند، چرا؟» پاسخ شاه به این پرسش جالب و قابل تأمل بود. او شانهای بالا انداخت و گفت: «تصور میکنم بهدلیل نهایت احترام. البته درخصوص اقتدار، من انکار نمیکنم؛ زیرا از جهتی درست است، اما توجه کنید برای انجام اصلاحات نمیتوان مقتدر نبود.»
با این حال شاه خوب میدانست که این اخبار شکنجههای مخوف رژیم بود که بیش از هر چیزی رعب و وحشت را در جامعه حاکم میکرد و باعث امتناع مردم از سخن گفتن درباره او میشد.