به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا، در سالروز ۱۲ فروردین، روز جمهوری اسلامی ایران، بازخوانی پیوند «جمهوریت» و «اسلامیت» بهعنوان دو رکن بنیادین نظام، نقشی کلیدی در تبیین هویت و انسجام ملی دارد. این پیوند که در تاریخ معاصر ایران نقطهعطفی در ارائه الگویی سوم و مستقل از دو بلوک شرق و غرب بود، امروز پس از دههها تحریم، فشار و تهدید، همچنان پرسشهای اساسی را پیش روی ناظران سیاسی قرار داده است. خبرگزاری آنا به همین منظور، در گفتوگویی با عباس سلیمینمین، کارشناس و تحلیلگر سیاسی، به واکاوی ابعاد این مدل حکمرانی، جایگاه مردم در نظام، و نسبت آن با تحولات جاری پرداخته است. مشروح این گفتوگو را در ادامه میخوانید.
آنا: با توجه به تقارن این روز با حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی، پس از چند دهه، پیوند میان «جمهوریت» را چگونه ارزیابی میکنید؟ این پیوند چقدر در انسجام و وحدت ملی مؤثر بوده است؟
پیش از پاسخ به این پرسش، باید به دوران قبل از انقلاب برگردیم. زمانی که تنها دو مدل حکومتداری به ملتها معرفی شده بود و به آنها تفهیم شده بود که نمیتوانند از این دایره خارج شوند. یا نظام سوسیالیستی-مارکسیستی را انتخاب میکردند، یا نظام سرمایهداری را. این چهارچوب محدود برای ملتها بسیار زیانبار بود، زیرا هر دو مدل نقایص آشکاری داشتند؛ اما ملتها راه دیگری نداشتند. اگر آمریکاییها اقدام غیرانسانی علیه کشوری انجام میدادند، آن کشور ناگزیر به سمت بلوک سوسیالیست میرفت و برعکس. انقلاب اسلامی مدل سومی را ارائه داد که برای هر دو بلوک خطرناک بود. این مدل سوم، هم برای بلوک سوسیالیستی که دستگاه تبلیغاتی و ساختار نفوذ گستردهای نداشت و هم برای نظام سرمایهداری که با شبکههای پنهانی مانند فراماسونری در کشورها نفوذ کرده بود، تهدیدی جدی به شمار میرفت.