مسیر وداعی که با دلتنگی اندازه گرفته می‌شود

خبرگزاری مهر – مجله مهر: خانه مداحان، منزلی که تا همین چند روز پیش در یک بعدازظهر گرم تابستانی، سایه درختانش پناهی برای استراحت بود، این روزها رنگ دیگری به خود گرفته است. چمدان‌های کوچکی که گوشه حیاط ردیف شده‌اند و آدم‌هایی که از شهرهای دور و نزدیک آمده‌اند، این‌خانه باصفا و قدیمی را به اقامتگاه موقت عاشقانی بدل کرده که همه‌شان تنها یک مقصد دارند؛ وداع با پدر شهید امت. به خیابان نگاه می‌کنم که چگونه ماشین‌ها یکی پس از دیگری پشت سرهم روبه‌روی خانه فخرالسادات که بهی مشترک شریک یک‌دیگر شده‌اند که آن ها را به برخاستن علیه ظلم در جهان می‌کشاند. خورشید آرام‌آرام پایین می‌رود و سایه دلدادگان بر روی دیوار حیاط کشیده‌تر می‌شود. خیره به جمعیت با خودم فکر می‌کنم بعضی بدرقه‌ها، فقط پایان یک راه نیست بلکه ادامه همان عهدی است که سالیان پیش، در روزهای سخت بسته شده است. عهدی که نه با گذر زمان از یاد می‌رود و نه با گذشت زمان کمرنگ می‌شود و این بدرقه از همین نوع است و شاید به همین دلیل است که امروز، از خوزستان تا آذربایجان، از سیستان تا اصفهان، ایرانیان خودشان را به پایتخت رسانده‌اند تا برای بدرقه ابرمردی که در روزهای سخت و جانکاه این سرزمین، چون سروی استوار ایستاد دور یک دیگر جمع شوند و بگویند تا زمانی که جان در بدن دارند او را فراموش نخواهند کرد و صدایشان را در تاریخ طولای این سرزمین طنین انداز خواهند کرد.