رئیس شورای اطلاعرسانی دولت از طرحی برای واگذاری رایگان مسکن به خبرنگاران خبر داد؛ طرحی که در نبود آمار شفاف، تعاریف دقیق و سازوکار اجرایی روشن بیش از آنکه عملی باشد، به وعدهای قدیمی و بیسرانجام میماند
جوان آنلاین: ساخت خانه نه با کلمات ممکن میشود و نه با تیترهای خبری. اگر همین یک خط را مسئولان اجرایی باور کنند، حداقل مشکل بخش مسکن حل میشود، اما گفتاردرمانی مسئولان ریزودرشت اجرایی، خلاصهای از چهار دهه تجربه شنیدن وعدههای رنگارنگ برای اقشار مختلف کشورمان است؛ وعدههایی که هر بار با هیجان اعلام میشوند و در نهایت در کشوی بایگانی دولتها خاک میخورند. اینبار، نوبت خبرنگاران است که مشمول طرحی جدید شوند: خانههای رایگان، بینیاز از وام، اقساط و پیشپرداخت. رئیس شورای اطلاعرسانی دولت در سفری به کرمان از رایزنی با وزارت راه و شهرسازی و پیشنهاد تشکیل تعاونیهای مسکن استانی برای خبرنگاران سخن گفته است، اما این پرسش هنوز بیپاسخ است که چند نفر در این کشور خبرنگار واقعی هستند؟ چه کسی میتواند این گروه را شناسایی و اولویتبندی کند؟ آیا سازوکار اجرایی چنین طرحی اصلاً وجود دارد و اگر دارد، چگونه قرار است از مسیر پرپیچوخم دیوانسالاری و محدودیت منابع عبور کند؟ یا این هم مانند دهها وعده پیشین، تنها برای پرکردن تیترها و به دست آوردن وجهه عمومی مطرح شده است؟
جامعه خبری در طول چهار دهه اخیر، وعدههای مربوط به تأمین مسکن گروههای مختلف، از کارگران و فرهنگیان گرفته تا ورزشکاران و هنرمندان را بارها تیتر کردهاند و این وعدهها نیز بارها و بارها تکرار شده است و هر بار هم یک مقام مسئول، با لحن قاطع، خبر از آغاز طرحی «ویژه» داده است؛ طرحهایی که اغلب در مرحله ثبتنام یا تهیه فهرست مشمولان متوقف شدهاند. حالا نوبت خبرنگاران است.
طبق گفتههای الیاس حضرتی قرار است خبرنگاران بدون وام و اقساط، صاحب خانه شوند، اما تجربه نشان داده است فاصله میان یک وعده، آن هم در ایام روز خبرنگار که مشحون از الفاظ رنگارنگ است و کلید زدن واقعی یک پروژه عمرانی، بسیار بیشتر از چند جمله زیباست.
ابهام اول: چند نفر خبرنگار وجود دارد؟