پنجشنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۵ – ۱۰:۴۲
مسلمانِ ترسو؛ وصلهای ناجور در پیکرهی امت اسلام
حوزه/ مسلمانِ ترسو و ضعیف، نه تنها در منطق وحی جایگاهی ندارد، بلکه با نادیدهگرفتن کلیدیترین «عمل صالح» — یعنی خشمگیننمودن جبهه کفر — عملاً در مسیر خسرانِ ابدی گام برمیدارد.
«لَا یُصِیبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَلَا یَطَئُونَ مَوْطِئًا یَغِیظُ الْکُفَّارَ وَلَا یَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَیْلًا إِلَّا کُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ.» (سوره توبه، آیه ۱۲۰)
هیچ تشنگی و رنج و گرسنگی در راه خدا به آنان نمیرسد؛ و در هیچ مکانی که کافران را به خشم میآورد قدم نمیگذارند و از دشمنی غنیمتی به دست نمیآورند، مگر اینکه به سبب آن، عمل صالحی برای آنان [در کارنامهشان] نوشته میشود.
«وَالْعَصْرِ. إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِی خُسْرٍ. إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ.»
به عصر سوگند. که انسانها همه در زیانند. مگر کسانی که ایمان آورده و اعمال صالح انجام دادهاند، و یکدیگر را به حق سفارش کرده و یکدیگر را به شکیبایی و استقامت توصیه نمودهاند.