اقتصاد۲۴- در جریان انتصابهای اخیر رئیسجمهور و استعفای محمدجواد ظریف از معاونت راهبردی، بحث مهاجرت، اقامت یا تابعیت مضاعف فرزندان و نزدیکان تراز اول مسئولین ردهبالای کشور بار دیگر در معرض توجه قرار گرفت. این مساله اختصاص به گروه خاصی از سیاسیون ندارد و چهرههای شاخص اصلاحطلب و اصولگرا را شامل میشود. واکنش مردم نیز در اکثر مواقع به این موضوع منفیست و بیان میکنند که اگر شرایط ایران طبق گفتههای والدین آنان خوب است، چرا فرزندان کشور و سبک زندگی دیگری را انتخاب میکنند. بر اساس قانون «نحوه انتصاب اشخاص در مشاغل حساس» به کارگیری افرادی که خود، همسر یا فرزندشان دارای تابعیت دوم هستند، ممنوع است.
به گزارش فرارو، آقازاده واژهایست که به مرور زمان معنایی بد و منفی پیدا کرد و هیچ وقت نیز نتوانست از زیر سایه این مفهوم منفی بیرون بیاید. در حال حاضر، مساله خارجنشین بودن آقازادهها بار دیگر مورد توجه قرار گرفت؛ زمانی که مطرح شد محمدجواد ظریف به خاطر تابعیت آمریکایی فرزندانش مجبور به استعفا شده و البته خود او مطرح کرد که هیچ نهادی با انتصاب او از سوی رئیسجمهور مخالفت نکرده است. در هر صورت، آقازادهها همیشه زیر ذرهبین هستند و معمولاً خودشان تمایلی ندارند که خیلی بر سر زبانها بیافتند مگر این که حادثهای رخ دهد.
در ماده ۲ قانون نحوه انتصاب اشخاص در مشاغل حساس تصریح شده است: «کسانی که خود، فرزندان یا همسر ایشان تابعیت مضاعف دارند.» میان اقامت (Residency) و شهروندی (Citizenship) تفاوت زیادی وجود دارد. فردی که اجازه اقامت در کشور دیگری را دارد، بسته به نوع اقامت خود دارای حقوق و محدودیتهایی است و همچنان از پاسپورت کشور مبداء استفاده میکند. فردی که شهروندی کشور دیگری را دارد، دیگر تفاوتی با شهروندان بومی آن کشور نمیکند و از همه حقوقی که آنان برخوردار هستند، بهرهمند است. قانون مذکور نیز که در سال ۱۴۰۱ تصویب و به تائید شورای نگهبان رسید، بر داشتن تابعیت مضاعف تصریح کرده است. شاید اگر شرط اقامت را در نظر میگرفت، این دایره بسیار وسیعتر میشد.