هنوز نتوانستهایم از سیاهچاله بیتوجهیها به تقویت آموزش و پرورش بیرون بیاییم
جوان آنلاین: مهلکترین ضربات بر پیکر نحیف آموزش و پرورش کشور وارد میشود و دود آن به چشم دانشآموزان، خانوادههایشان و به طور کلی جامعه میرود. کمتوجهی یا حتی بیتوجهی به آنچه باید در نظام آموزشی کشور وجود داشتهباشد، اما رخ نمیدهد، تبدیل به فاجعهای شده که دیگر نمیتوان منکرش شد. پای حرف که به میان میآید، مسئولان سینه سپر میکنند و میگویند اولویتبخشی به آموزش و پرورش از اصلیترین و مهمترین مسائلی است که باید مورد توجه قرار گیرد، اما وقتی پای عمل به میان میآید، آنچه قابلمشاهده است، مسئولیتگریزی از آموزش درست به خصوص برای قشر ضعیف و متوسط است، چراکه قشر متنبه، هر طور که شده گلیم خود را از آب بیرون میکشد (البته که این آموزش باید برای همه یکسان باشد) این در شرایطی است که ما سابقه و الگوی بسیار خوبی برای آموزش اصولی داریم تا جایی که حتی کشورهای دیگر آن را الگو میکنند و از آن بهره میبرند، اما خودمان با پشت کردن به این اصول و سبقه، پا به راهی گذاشتیم که انتهای آن تباهی است.
دانشآموزان با هزاران امید و آرزو راهی مدارس میشوند و تعلیم میبینند، خانوادههایشان هم هر چه در توان دارند برای تحصیل فرزندشان فراهم میکنند، اما وقتی زور و توان اقتصادی آنها به تأمین هزینههای تحصیل نمیرسد، مجبور میشوند که از آموزش «بیکیفیت» یا «با کیفیت حداقلی» بهرهمند شوند، گاهی اما، فشار اقتصادی به حدی زیاد میشود که برخی از محصلان به ناچار قید تحصیل را میزنند. این بلایی است که خودمان بر سر خودمان میآوریم. میدانیم که نباید اینطور باشد، اما هنوز نتوانستهایم از سیاهچاله بیتوجهیها به تقویت آموزش و پرورش بیرون بیاییم، چراکه همه عوامل و شرایطی که باید دست به دست هم دهند تا وضعیت تعلیم و تربیت در کشور سروسامان پیدا کند، همچنان پای کار نیستند و اگر هم باشند آنطور که باید دلسوزانه عمل نمیکنند.
کاهش سهم بودجه آموزش و پرورش در سالهای اخیر
آموزش و پرورش یکی از مهمترین نهادهای کشور است که مسئولیت مهم تعلیم، تربیت و جامعه پذیر کردن نسل آینده را بر عهده دارد، به همین دلیل توجه به این حوزه، نقش بسزایی در تعیین سرنوشت کشور ایفا میکند. این در شرایطی است که روند سهم بودجه آموزش و پرورش از کل منابع عمومی دولت در حدفاصل سال ۸۸ تا سال جاری تقریبا تغییری نداشته و از ۵/ ۱۱ درصد به ۳/ ۱۱ درصد رسیدهاست. به گزارش اکوایران، دادهها نشان میدهد روند سهم بودجه آموزش و پرورش از کل منابع عمومی دولت به شدت نوسان داشته به طوری که در یک سال سهم این بودجه از کل منابع عمومی دولت ۳/ ۷ درصد و در سالی دیگر معادل ۴/ ۱۳ درصد بودهاست. این نوسانات نشان از فقدان برنامهای مشخص در توسعه سرمایه انسانی با کیفیت و اهمیت پایین آموزش و پرورش در کشور دارد.