به گزاش بولتن نیوز،در
ماههای اخیر و بعد از توافق هستهای هیاتهای تجاری از کشورهای مختلف با
هدف سنجش شرایط ایران برای سرمایهگذاری به کشورمان سفر کردهاند. با این
حال هنوز نمیتوان با قاطعیت گفت که این سفرها لزوما به سرمایهگذاری ختم
میشود و فضای کشور برای جذب سرمایهگذار خارجی مهیا میباشد یا خیر.
مطمئنا یکی از بسترهای مهم جذب سرمایهگذار خارجی مقوله ایجاد فضای سیاسی و
امنیتی مطلوب است. البته ایجاد این بستر، ملزوماتی فراتر از قانون حمایت
از سرمایه خارجی را میطلبد و بیشتر به حوزهی کلان سیاسی و تصمیم گیریهای
کلان کشور ارتباط دارد. به همین منظور، این یادداشت به نقد قانون حمایت از
سرمایهگذار خارجی میپردازد و به دنبال بر طرف کردن تمامی موانع جذب
سرمایهگذار خارجی نیست. قبل از بررسی قانون حمایت از جذب سرمایهگذار
خارجی باید یادآور شد که اصولا کشورها برای جذب سرمایهگذاری خارجی
اولویتهای متفاوتی دارند.
مزیتهای نامتعارف قانونی برای سرمایهگذاری خارجیها
نحوه تخصیص مزیتها به سرمایهگذار خارجی در قانون فعلی، بسیار عجیب و یک طرفه است؛ به گونه ای که برای طرف ایرانی هیچ ابزاری باقی نمیماند که بتواند با آن سرمایهگذار خارجی را وادار به امتیازدهی نمایند.
نحوه تخصیص مزیتها به سرمایهگذار خارجی در قانون فعلی، بسیار عجیب و یک طرفه است؛ به گونه ای که برای طرف ایرانی هیچ ابزاری باقی نمیماند که بتواند با آن سرمایهگذار خارجی را وادار به امتیازدهی نمایند.