فیلم سینمایی «آنجا همان ساعت» پس از هفت سال، بالاخره در نوبت اکران عمومی قرار گرفت! این خبر یک خطی میتوانست درباره فیلمهای متعددی مخابره شود و همه چیز را هم موکول به شرایط بحرانزده چرخه اکران متأثر از کرونا و دیگر حوادث سیاسی و اجتماعی کنیم اما آنچه این فیلم را واجد اهمیت و توجه ویژه میکند امضای «سیروس الوند» پای آن است. کارگردانی که بیش از 5 دهه از ورودش به میدان سینمای ایران میگذرد و سهم ویژهای در خاطرات چند نسل از لذت تماشای فیلم در سینما داشته است. به بهانه اکران فیلم جدید این فیلمساز، بخشی از خاطرات خود از کارنامهاش را مرور کردهایم.
به گزارش فیلمنیوز، «سیروس الوند، کامران قدکچیان، علیرضا داوودنژاد و مهدی فخیمزاده در واقع نسل دومی محسوب میشوند که مابین سینمای روشنفکری و فیلمهای بازاری، فیلمهای سرپایی ساختند و از آنجایی که در دل بحرانهای سینمای ایران در دهه 50 فیلمسازی را آغاز کردند، عوامل بحران در سینما را به خوبی میشناختند. آنها در سال 62 به مدیریت فرهنگی کشور کمک کردند تا سینمای جدید ایران را راه بیندازند… سیروس الوند و سایر فیلمسازان این نسل تا قبل از دهه 90، چهار دهه در سینمای ایران فیلم ساختند و سینمای ایران را سرپا نگه داشتند؛ اگر بخواهیم معنی سینما را پیدا کنیم، در همین سیروس الوند میتوانیم پیدا کنیم.» این جملات از فریدون جیرانی است؛ یکی از سرشناسترین پژوهشگران و تحلیلگران تاریخ سینمای ایران که اینگونه در آیین بزرگداشت سیروس الوند، از رفیق سالهای دور خود گفت و تأثیرش بر مسیر سینمای ایران را تحلیل کرد.