خبرگزاری میزان – شکست رجوی در ۳۰ خرداد که با توهم قبضه قدرت با استفاده از اهرم ایجاد شکاف در رأس حاکمیت انجام شده بود، و همچنین نتیجه معکوس انجام عملیاتهای بزرگ برای نابودکردن کلیه کارگزاران جمهوری اسلامی ایران در ۷ تیر و ۸ شهریور، رجوی را بر آن داشت که بار دیگر بخت خود را در ۵ مهر و با به راه انداختن تظاهرات مسلحانه امتحان کند.
در این روز به واحدهای عملیاتی دستور داده شده بود که «هرکس به هر شکل خواست جلوی تظاهرات را بگیرد به رگبار ببندید و حتی اینکه از چه موضعی از تظاهرات جلوگیری میکند، فرقی ندارد… اگر نیروهای عملیاتی بتوانند از این تظاهرات، ۲ ساعت حفاظت بکنند، کار تمام است و نیروهای مردمی به ما میپیوندند و آتش زیرخاکستر، شعلهور میشود.»
محمدرضا یزدیزاده، یکی از مسئولان سازماندهی تظاهرات ۵ مهر درباره اتفاقات این روز گفت: گزارشهایی حاکی از این موضوع داشتیم که عدهای از مردم با مشت خالی جلوی تیمهای نظامی ایستادند و شعار میدادند و آنها هم که بیتفاوت بودند، ماشینها و امکاناتی را که در خیابان داشتند، جمع میکردند تا مبادا کسی پشت آنها سنگر بگیرد.