روز ۹ اسفند ۱۴۰۴ برای سالها از حافظه تاریخی ایرانیان پاک نمیشود؛ همان روز که برای سومین بار جنگی معاصر به ما تحمیل شد؛ بمبها، از فرزانهترین پیر تا نونهالترین خردسالان را از ما گرفتند؛ از تهران تا میناب، خاک این سرزمین به آتش و خون نشست و یک ایران گریست و دلخون شد.
سیاهی جنگ، این بار ۴۰ روز دوام آورد. اخبار که بوی باروت و مرگ میدادند، بغضها را میفشردند و کامها را تلخ میکردند؛ با این حال، از میان این همه تشویش، روایتهایی از جنس نور و سپیدی، جوانههای امید را آبیاری کردند و با لطافت هنر، رنگ زندگی به زنگ منحوس و ناموزون جنگ بخشیدند.
این روایتها واکنش سریع هنر، به تندی و تیزی جنگ بود. در معرکه انفجار و حادثه، همپای پرچمداران و مردمی که میدان و خیابان را رها نمیکردند، اهالی هنر و رسانه و فرهنگ، هر یک به فراخور توان و داشته، به میدان آمدند؛ یکی با بوم نقاشی و دیگری با سه پایه و دوربین. روایتها از جنس موسیقی و تصویر خلق شدند و از مرزهای سرزمینی فراتر رفتند و جهانی شدند. آنچه در ادامه میآید، مروری سریع است به آثاری که در این ایام، پا به دنیای هنر گذاشتند؛ آثاری که بیشتر دیده شدند و تاثیر فزونتری داشتند.