سما بابایی | کمتر بازیگری را میتوان یافت که مانند «لیلا حاتمی»، درک عمیقی از زیست زنانه را در قالب شخصیتهایی عاشق، سرگشته، معصوم، مطرود یا رهاشده، به نمایش گذاشته باشد. او از همان نخستین حضورهای جدیاش در سینما، همواره در نقشهایی حضور داشته که در آنها مفهوم عشق و معشوقهگی، همزمان با رنج، صبر، تردید و درونیترین لایههایِ روانِ زنانه گره خورده است. لیلا با چهرهای آرام، صدایی نرم و حضوری موقر و با مهارتی مثالزدنی، توانسته معشوقهای را در سینمای ایران بازتعریف کند که نه در دنیای فانتزی مردانه میگنجد و نه کلیشههای مرسومِ زنانه. او در فیلمهایش، معشوقهای بوده از دل واقعیتِ جامعه با زخمهایی از گذشته و رؤیاهایی محو در آینده و البته در تلاش برای سرپا ماندن. این شمایل، بهویژه در فیلم «پیرپسر» که این روزها روی پرده است، به نقطهای تازه و پیچیده میرسد: رعنای «پیرپسر» با زنهای پیشین حاتمی در سینما تفاوتی اساسی دارد. او آغازگر بحران و عامل افشای ریشههای فروپاشیِ درونیِ یک خانواده است: معشوقهای فعال، کنشگر و گاه فریبکار. این نقش همواره یکی از آثارِ ماندگارِ حاتمی میماند و بیانگرِ تواناییهای عمیقِ او بهعنوانِ یک هنرپیشه.
به گزارش فیلمنیوز، به بهانه بازی لیلا حاتمی در فیلم «پیر پسر»، در این پرونده مروری داریم بر نقشهایی که او در سه دهه با محوریت «زن معشوق» ایفا کرده و مفهوم معشوقه در سینمای ایران را بازتعریف کرده است.