نیروی زمینی با هدایت فرشاد پیوس مقابل صنعت نفت آبادان که هدایت آن را فراز کمالوند به عهده دارد، بردی کسب کرد که برای سرمربی این تیم یادآور یک خاطره تلخ بود.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، فرشاد پیوس و امیر قلعهنویی، هر دو از نامآشناترین چهرههای فوتبال ایراناند؛ دو مرد برخاسته از نازیآباد که مسیرشان از راهآهن آغاز شد، اما هر یک به رنگی دیگر در تاریخ فوتبال نقش بستند.
پیوس راهی پرسپولیس شد و آقای گل سالهای پیاپی، اسطورهای بیبدیل برای قرمزها. قلعهنویی هم به شاهین و سپس تاج پیوست و بعدها به ژنرال آبیها بدل شد. در تیم ملی، اگرچه هر دو حضور داشتند، اما کفهی ترازو بیشتر به سود فرشاد سنگینی میکرد؛ او نهتنها سابقهی بازیهای بیشتر، که حضوری درخشان در مسابقات معتبر ملی در کارنامه داشت.
پس از پایان دوران بازی، هر دو پا به عرصه مربیگری گذاشتند. اما اینبار سرنوشت با آنها مهربان به یک اندازه نبود. قلعهنویی، پلهپله بالا رفت تا امروز روی نیمکت تیم ملی بنشیند. پیوس اما، سالها در تیمهای پایین جدولی و لیگهای دسته دوم گذران عمر کرد. تفاوتی چشمگیر که ریشه در روزی دارد که شاید همهچیز را عوض کرد؛ مرحله پلیآف لیگ آزادگان، ۱۸ سال پیش.
تراکتورِ صدرنشین، با هدایت فرشاد پیوس، در ورزشگاه مملو از جمعیت یادگار ی با بردی ارزشمند، هم سه امتیاز شیرین گرفت، هم جایگاه نفت را از او ربود، و هم انتقام زخم تبریز را گرفت.
پیش از آغاز بازی، آبادانیها تجلیل باشکوهی از فرشاد پیوس کردند؛ مردی که اگرچه سالها دور از نور رسانهها بود، اما همواره در قلب فوتبالدوستان جای داشته. سربازان بیادعای نیروی زمینی که تا چند هفته پیش از نامزدهای سقوط محسوب میشدند، حالا با چهار پیروزی مهم، به رده چهاردهم جدول رسیده و به آینده امیدوارند. فاصلهی آنها تا همین چند هفته پیش با تیم پانزدهم ۶ و با تیم چهاردهم ۹ امتیاز بود اما حالا در جای چهارهم ایستاده حتی نیمنگاهی به رتبههای تکرقمی دارند.
پیوس بیهیاهو آمده، اما با صلابت راه میرود. انتقامی که او در سکوت گرفت، مرهمی شد بر زخمی کهنه. گاهی برای بازگشت، فقط باید منتظر ماند؛ حتی اگر ۱۸ سال طول بکشد.
سیدمهدی فاطمی