آنچه یک ملت را در سختترین شرایط سرپا نگه میدارد، بیش از هر عامل دیگری، روحیه جمعی و باور به توانایی عبور از بحران است که در بطن زندگی روزمره میلیونها انسان عادی تجلی مییابد.
به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: واقعیت تلخ آن است که در فضای رسانهای و مجازی، جریانهای سازمانیافته یا خودجوشی شکل گرفتهاند که هدفشان نه نقد سازنده، بلکه القای مطلق بنبست و بیفایدگی هر تلاشی است. این جریانها با بزرگنمایی حسابشده مشکلات، حذف سیستماتیک نقاط روشن جامعه، تمسخر امیدها و تکرار شبانهروزی روایتهای تاریک، میکوشند دل مردم را خالی کنند و حس بیپناهی را جایگزین اراده جمعی سازند. خطرناکتر آنکه این جوسازیها گاه با ظاهری دلسوزانه عرضه میشوند، بهگونهای که مخاطب عادی به سختی میتواند مرز میان همدردی واقعی و تخریب حسابشده را تشخیص دهد.
تفاوت نقد صادقانه با جوسازی مخرب در همین نقطه آشکار میشود. منتقد دلسوز مشکل را میبیند، بیان میکند، اما در کنارش راهحل پیشنهاد میدهد و به ظرفیتهای موجود نیز اشاره دارد. اما جوساز تنها میخواهد سیاهی را مطلق نشان دهد تا امید از چشمها رخت ببندد. او نه دنبال اصلاح است و نه دغدغه بهبود اوضاع دارد، بلکه حیاتش در گرو ادامه ناامیدی است. شناخت این تفاوت ظریف اما سرنوشتساز، مهارتی است که جامعه امروز به آن نیاز دارد. هر صدای منتقد، دشمن نیست، اما هر ادعای دلسوزی نیز لزوما خیرخواهانه نیست.