به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، گاهی در میان مباحث فکری و اعتقادی، شبههای مطرح میشود که آیتالله خامنهای ـ رهبر شهید انقلاب ـ به دلیل تأکید بر تقریب میان مذاهب اسلامی، ترجمه برخی آثار اهل سنت همچون سید قطب و گاه یادکرد مثبت از زمامداران صدر اسلام، عنصر «برائت» را مدنظر نداشتند. این شبهه در ظاهر از جنس اختلافنظر علمی است، اما عمق آن را باید در شناخت دقیق از مبانی اندیشه دینی و سیره علمی و انقلابی ایشان جستوجو کرد.
بنابر روایت تسنیم، نخست باید در نظر داشت که اصل تقریب بین مذاهب اسلامی، نه تضاد با برائت که جلوهای از عقلانیت و مصلحتشناسی در جهان اسلام است. آیتالله خامنهای بارها تأکید کردهاند که «آزاداندیشی» در حوزههای فکری و دینی از نیازهای حیاتی جامعه اسلامی است. بر کرسیهای آزاداندیشی که به ابتکار و حمایت ایشان برگزار میشد، موضوعات اختلافی میان شیعه و اهل سنت نه با تعصب، بلکه با منطق و مدارای علمی بررسی میشد تا حقیقت از پس گفتوگوی محترمانه آشکار شود.
در چارچوب همین رویکرد آزادانهیجانی که بر پایه مطالعات روایی، تاریخی و تحلیلی عمیق است.
پس تقریب در نگاه آیتالله خامنهای به معنای تساهل عقیدتی نیست، بلکه راهبردی عقلانی برای حفظ قدرت امت اسلامی در برابر دشمنان مشترک است؛ در حالی که اصل «تبرّا» راه ایمان و صداقت در دفاع از حقیقت است. جمع میان این دو، از ویژگیهای ممتاز رهبران مکتبی است که در جایگاه مرجعیت دینی و سیاسی قرار میگیرند.
شبهه یاد شده، برخاسته از نادیدهگرفتن همین ظرافت میان وحدت و مرزبندی اعتقادی است. آیتالله خامنهای، در سطح نظری و عملی، نماد تلفیق حکمت سیاسی با صداقت ایمانی است؛ رهبری که هم فاطمیه را احیا کرد، هم داعیهدار تقریب بود و در عین حال در برابر تحریف تاریخ صدر اسلام، با صراحتی شجاعانه موضع گرفت. چنین جمعی جز از اندیشهای متصل به ولایت اهلبیت برنمیآید.