چندی بعد، موج دیگری با عنوان «مردان پرنسس» شکل گرفت. موضوعی که در جامعهای مانند ایران، با فرهنگ سرکوب احساسات مردانه و تکرار جملاتی چون «مرد که گریه نمیکنه»؛ مانند بسیاری از ترندهای فضای مجازی، از نقطه تعادل خارج شد. کار به جایی رسید که داشتن رنگ، غذای مورد علاقه یا حتی سلیقه شخصی، به عنوان نشانهای از «پرنسس بودن» دستمایه تمسخر شد. در عمل، به جای شکستن کلیشهها، کلیشههای تازهای ساخته شد.