عصر ایران ؛ جعفر محمدی – در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد، منتقدانش “بی بصیرت” خوانده می شدند، همان گونه که عنوان می شد اطاعت از احمدی نژاد، اطاعت از خداست!
منتقدان احمدی نژاد می گفتند که سیاست های او ، در حال تخریب زیرساخت های کشور است، اقتصاد را ویران می کند، محیط زیست را از بین می برد، به فروپاشی اخلاقی در جامعه می انجامد، انسجام اجتماعی و وحدت ملی را به قهقرا می برد، سیاست ورزی را مختل می کند و روابط خارجی ایران را به دامن بحران های دراز دامن می افکند و ایران را منزوی می کند.
احمدی نژاد و حامیان جناحی و پیروان سیاسی اش اما در برابر این انتقادها ، شعارهای انقلابی سر می دادند، لاف مدیریت جهان می زدند، نابودی اسرائیل را رسالت خویش می شمردند، توان هسته ای ایران را بزرگنمای می کردند و در پشت مجموعه ای از این شعارها و ادعاهای دهان پرکن، سنگر می گرفتند و دلسوزان ایران را “بی بصیرت”، “مرعوب” ، “ترسو” ، تسلیم طلب” ، “غرب زده” و… می خواندند. البته به همین بسنده نمی کردند و بیشترین برخوردها با منتقدان و از جمله رسانه ها در دوران نامحمود او بود.
سال ها گذشت و چرخ ایام چرخید و پرده های بسیاری در توفان حوادث برافتاد: احمدی نژادی که روزگاری معیار انقلابیگری و وفاداری به نظام و ارزش ها بود، علیه تمام آنچه سال ها نان شعارش را خورده و نامش را بزرگ کرده بود، شمشیر کشید. حامیانش ابتدا برای آن که او و درnews/${safeId}`;
})();