خدمات سازمانهای حمایتی، متمرکز بر افراد دارای معلولیت و نیازمند است، اما در پس هر پرونده، خانوادهای قرار دارد که سالها بار مراقبت، درمان، مشکلات مالی و فشارهای روحی را بر دوش میکشد.
به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: اگر سر کار بروم، کسی نیست از خانوادهام مراقبت کند. اگر در خانه بمانم، درآمدی برای گذران زندگی ندارم.» این جمله تکراری خیلی از خانوادههایی است که بیمار سخت در خانه دارند. از جمله روایت زندگی خانوادهای در استان کهگیلویه و بویراحمد که سالهاست از فرزندان دارای معلولیت خود مراقبت میکنند. سه پسر بزرگسال این خانواده تحت پوشش سازمان بهزیستی قرار دارند و جزو معلولان ذهنی سخت هستند. آنها در یکی از روستاهای دورافتاده بخش «ده شیخ» استان زندگی میکنند جایی که هیچ مسئول و مقامی به آنجا برای گرفتن عکس یادگاری هم نمیرود.
فاطمه دختر بزرگ این خانواده است که سالها پیش کارشناسی علوم قرآنی خوانده است. مدتی پیش هم در آزمون استخدامی استانداری شرکت کرد و مقام آورد اما به گفته خودش، فرد دیگری جای او را گرفت و مشغول به کار شد. فاطمه چند سالی است دنبال کار میگردد. با مدرک تحصیلی که دارد و سه برادر ناتوان، مادر زمینگیر، پدر فوت شده و زندگی در روستای دور افتاده، شغلی برایش پیدا نمیشود که بتواند مخارج زندگی را بدهد. او مانده و هزینههای سنگین نگهداری از خانه و خانواده و درمان اعضای خانواده. چندی پیش نامهای برای رئیس سازمان بهزیستی نوشت و شرح حال داد و درخواست کرد که شغلی برای او در نظر گرفته شود تا بتواند مخارج زندگی را بپردازد اما رئیس سازمان بهزیستی به من که خبرنگار اجتماعی بودم گفت: ما در تامین هزینه بیماران تحت پوشش بهزیستی ماندهایم چه برسد به خانواده آنها. برای ایجاد اشتغال اعضای خانواده، مسئولیتی نداریم؛ باید وزارت کار پاسخگو باشد.