به دلیل وقایع اتفاق افتاده در آن سالها، دوگانهی مقاومت و سازش به وجود آمده و کاندیداهای ریاست جمهوری سال ۹۲ سعی در بهتر استفاده کردن از این موضوع به منظور کسب رای بودند. در نهایت مسئول تیم مذاکره کننده در جریان مذاکرات سال ۸۲ توانست با شعار مذاکره با آمریکا و رفع تحریمها پیروز انتخابات شود.
با پیروزی او بحث مذاکرهی ایران با کشورهای غربی به طور جد دنبال و محمدجواد ظریف، وزیرامورخارجه رهبری تیم مذاکره کننده را بر عهده گرفت. پس از دو سال مذاکرات فشردهی ایران و ۱+۵، در نهایت در تاریخ ۲۳ تیر ۹۴ طرفین به توافق رسیده و سند برنامهی راهبردی جامع اقدام مشترک موسوم به برجام به دست آمد.
نکتهای که در آن سالها از طریق رسانهها پمپاژ میشد، نبود راه حلی جایگزین برای مذاکره بود که عموما از سمت دولتیها مطرح شد. اما با بررسی سخنان باراک اوباما و جان کری، رییس جمهور و وزیرامورخارجه وقت آمریکا تردیدی در بحث فوق به وجود میآید. باراک اوباما در یک مصاحبهای در مورد تاثیرگذاری تحریمها اظهار کرد: «اگر این توافق را نمیکردیم، ایران را در صندلی راننده مینشاندیم. فکر میکنم در آن صورت تحریمها فرو میریخت و نتیجهای عاید ما نمیشد. از این رو ایران به بخشی از آن ۵۶ میلیارد دلار میرسید و اقتصادش به هرحال به سمت بهبودی میرفت.»