افشین جباری کارشناس ارشد مدیریت شهر شهرداری تهران بزرگ، در یادداشتی برای خبرگزاری آنا نوشت: شهر، صرفاً مجموعهای از خیابانها، ساختمانها و زیرساختها نیست؛ بلکه تجسمی از زندگی جمعی و عرصهای است که در آن روابط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در هم تنیده میشوند. در این میان، مدیریت شهری نه بهعنوان یک دستگاه اجرایی صرف، بلکه بهمثابه «معمار زندگی جمعی» باید درک شود؛ معماریای که کیفیت زیست شهروندان را طراحی و هدایت میکند.
حکمرانی شهری در تهران، بهعنوان یکی از بزرگترین کلانشهرهای جهان، نیازمند بازاندیشی جدی است. رشد بیرویه جمعیت، فشار بر زیرساختها، بحران حملونقل، آلودگی هوا و نابرابریهای اجتماعی، همگی نشانههاییاند که نشان میدهند مدیریت سنتی و بخشینگر دیگر پاسخگو نیست. آنچه امروز ضرورت دارد، گذار از مدیریت شهری به حکمرانی شهری است؛ حکمرانیای که بر پایه مشارکت شهروندان، شفافیت نهادی، عدالت اجتماعی و بهرهگیری از فناوریهای نوین بنا شود.
در این چارچوب، شهرداری باید خود را نه صرفاً بهعنوان متولی خدمات عمومی، بلکه بهعنوان نهادی حکمرانیگر بازتعریف کند. این بازتعریف مستلزم آن است که سیاستگذاری شهری با نگاه کلنگر و آیندهمحور انجام گیرد. حملونقل عمومی باید بهگونهای طراحی شود که همزمان با کاهش وابستگی به خودرو، فرصت تحرک و سلامت شهروندان را افزایش دهد. توسعه فضاهای سبز و باز، نه تنها به کاهش آلودگی و ارتقای کیفیت محیط زیست کمک میکند، بلکه بستری برای تعامل اجتماعی و تقویت سرمایه اجتماعی فراهم میآورد. مدیریت پسماند و انرژی نیز باید در قالب سیاستهای پایدار و هوشمندانه دنبال شود تا شهر بتواند در برابر بحرانهای زیستمحیطی تابآور گردد.