بزرگترین ضعف مدیریت سیاسی کشورمان این است که نظام مدیریت سیاسی و اقتصادی ایران به شدت شعار زده است. اصولا از زمانی که پای قوانین برنامه به توسعه کشور باز شد هدفش مقابله با شعار زدگی بود. یعنی اینکه کاندیداها حتی وقتی در رقابت‌های انتخاباتی شرکت می‌کنند باید اعلام کنند که در قالب قانون برنامه موجودی که اجرای نصفش به دولت احتمالی آنها خواهد رسید چه کارهایی را صورت می‌دهند که طبق همین برنامه است که دولت باید این سیاست‌ها را در پیش بگیرد.