به گزارش سرویس سیاسی خبرگزاری آنا-علی رحمانی،کاوش در ساختار تاریخی-اجتماعی انتخاب رهبر سیاسی جامعه در ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی از جماه مسائلی است که همواره ذهن قشر فرهیخته جامعه را به خود مشغول داشته است. به نحوی که میتوان تلاش برای واکاوی این مسئله را یکی از مهمترین دغدغههای روشنفکری دینی در ایران معاصر دانست. به همین مناسبت در گفتوگو با «یعقوب توکلی» استاد دانشگاه و عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی به بحث و بررسی در خصوص این پرسش پرتکرار در تاریخ روشنفکری ایران پرداختیم.
یعقوب توکلی در ابتدا ضمن اشاره به واقعه تاریخی جانشینی امام راحل در سال ۱۳۶۸ اظهار کرد: در جریان جانشینی مرحوم امام در سال ۱۳۶۸ یک شرایط خاصی به وجود آمده بود اولین مسئله این بود که قائم مقام رهبری برکنار شده بود و یک توقع و توجه متفاوتی در جامعه شکل گرفته بود به نحوی که جامعه با این سؤال اساسی مواجه بود که، اگر آقای منتظری نه پس چه کسی؟ ضمن این که در قانون اساسی ولایت مرجع تقلید به عنوان پیشنهاد مطرح بود. در حالی که مراجع تقلید آن زمان اغلب در دوران کهولت سن به سر میبردند به علاوه براساس تجربه و عقل، مشهود بود که امکان اداره کشور برای آقایان وجود نداشت، زیرا با توجه به شرایط سنی این بزگواران سپردن بار مسئولیت کشوری که شرایط گذار از دوران جنگ را تجربه میکند به دوش این بزگواران اصلاً منطقی نبود و با عقل سیاسی جور در نمیآمد.
یک تجربه تاریخی همراه با مقوله شیخوخیت