اقتصاد ۲۴- نوژن اعتضادالسلطنه- “تقریباً همه امپراتوریها با زور ایجاد شدهاند، اما هیچ یک نمیتوانند با زور حفظ شوند. قاعده جهانی برای ماندگاری باید زور را به تعهد تبدیل کند. در غیر این صورت، انرژی حاکمان در حفظ سلطه خود به قیمت توانایی آنان در شکل دادن به آینده، که وظیفه نهایی دولتمردی است، تمام خواهد شد. اگر سرکوب جای خود را به اجماع بدهد، امپراتوریها پابرجا باقی خواهند ماند”. این بخشی از نظرات “هنری کیسینجر” معمار سیاست خارجی آمریکا در اواخر قرن بیستم درباره نظامهای سیاسی در کتاب خود به نام “چین” بود.
از زمان زمامداری “دنگ شیائوپینگ” از اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی به این سو، قانونی نانوشته در مورد رابطه میان دولت و ملت چین حکمفرما بود: “شهروندان در سیاست مداخله نکنند، در عوض، مسیرهای کسب درآمد و برخورداری از رفاه برایشان فراهم میشود”.
در چند سال اخیر، اما آمار و ارقام نشان میدهند که رعایت این اصل نانوشته برای “شی جین پینگ” رهبر فعلی چین دشوارتر خواهد بود چرا که رشد اقتصادی چین در مقایسه با سالهای پیش از آن کاهش یافته، معضلات پیرامون املاک در آن کشور گزارش شده و به این عوامل باید تعرفههای ترامپ بر کالاهای وارداتی از چین را نیز افزود.