پس از پیروزی انقلاباسلامی همه کارکنان سفارت در تهران جز ویکتور تامست (رئیس بخش سیاسی)، مایکل مترینکو (رایزن سیاسی)، تامس شیفر (وابسته دفاعی)، لیلند هالند (وابسته ارتش) و باری روزن (وابسته مطبوعاتی) که هر پنج نفرشان به فارسی مسلط بودند، با افراد جدیدی جایگزین شدند.
جوان آنلاین: هرچند برقراری روابط ایران و امریکا به دوره ناصرالدینشاه قاجار بازمیگردد، اما تأسیس سفارت امریکا تهران در زمان سلطنت رضاشاه رخ داد و بنای معروف سفارت در خیابان روزولت تهران در شهریور ۱۳۳۰ یعنی در اوج نهضت ملیشدن صنعت نفت افتتاح شد. کمتر از دو سال بعد از وقوع کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، این محل از یک سفارت دیپلماتیک به کانون اصلی هدایت منافع امریکا در ایران و منطقه تبدیل شد و عملاً تا ۲۵ سال بعد، در این ساختمان بود که بسیاری از امور مهم و حیاتی کشور تصمیمسازی و حتی تصمیمگیری میشد؛ موضوعی که در اسناد سفارت سابق امریکا کاملاً مشهود است.
سفارت یا…
کنوانسیونی که در ۱۸ آوریل ۱۹۶۱ [۲۹ فروردین ۱۳۴۰]در شهر وین اتریش به امضای بسیاری از کشورها از جمله ایران رسید، مبنای حقوقی روابط دیپلماتیک است. در ماده ۳ این کنوانسیون، وظایف سفارتخانه چنین برشمرده شده است:
الف – نمایندگی کشور فرستنده نزد کشور پذیرنده
ب – حفظ منافع کشور فرستنده و اتباع آن در کشور پذیرنده تا حدودی که در حقوق بینالملل موردقبول است
ج – مذاکره با حکومت کشور پذیرنده
د – استحضار از اوضاع و سیر وقایع در کشور پذیرنده با استفاده از تمام وسایل مشروع و گزارش آن به حکومت کشور فرستنده
ه – بسط روابط دوستانه و توسعه روابط اقتصادی و فرهنگی و علمی بین کشور فرستنده و کشور پذیرنده
طبیعی است که در همه جای دنیا از همه سفارتخانهها انتظار میرود به این چارچوب پایبند باشند و از مفاد آن تخطی و تجاوز نکنند. اما سفارت امریکا در تهران از سال ۱۳۳۲ به بعد نهتنها دیگر این مفاد را محترم نشمرد، بلکه در مسیری کاملاً متعارض با آن حرکت کرد. مطالعه اسناد سفارت بهخوبی گویای این واقعیت تلخ است.