محمدرضا شجریان تنها در ایران ستاره نبود، در جهان نیز به عنوان نمادی از موسیقی و فرهنگ ایرانی شناخته شد. ژان دورینگ موسیقیشناس فرانسوی در پژوهشهایش بر موسیقی ایران، شجریان را «نماد زنده پیوند سنت و نوآوری» معرفی میکند.
جوان آنلاین: محمدرضا شجریان، برای من نه فقط یک نام بزرگ در موسیقی، که چهرهای زنده از وجه جهانی فرهنگ و هنر ایران بود، چند بار شانس دیدار با شجریان را داشتهام: یک بار در مشهد و دوبار در تهران. این دیدارها، دریچهای تازه به فهم من از شخصیت و منش او گشود؛ انسانی که فروتنیاش همسنگِ عظمت هنرش بود.
به گزارش ایرنا، آخرین برنامهای که درباره استاد آماده کرده بودیم، قرار بود در قالب مجموعه رادیویی «دارالفنون» هر بار همچون چلهنشینی با استاد سیدحسین نصر و استاد محمدرضا شفیعیکدکنی با حضور این مفاخر و شاگردان و دوستان و خانواده این بزرگان از رادیو تهران در خرداد ۱۳۸۸ پخش شود. مجموعهای که برای آن با شاگردان، یاران و استادان موسیقی از جمله جلال ذوالفنون گرفته تا دوستان نزدیک شجریان گفتوگو کرده بودم، اما همزمان با دگرگونیهای سیاسی پس از انتخابات، پخش برنامه متوقف شد و آن گفتوگوها در آرشیو ماند. البته سال گذشته تصمیم گرفتم همان مجموعه را در قالب یک کتاب و لوح فشرده آماده انتشار کنم؛ سندی صوتی و مکتوب از عشق یک ملت به صدای خویش…
آنچه اکنون پیش رو دارید، گزیدهای از آن تحقیقات و یادداشتهای شخصی است که در گذر سالها به آن افزودهام. هدف این یادداشت، نه ستایش صرف بلکه تلاشی برای نگریستن به وجوه کمتر دیدهشده شجریان است؛ جنبههایی که نشان میدهد او چگونه از یک خواننده ملی به نماد جهانی فرهنگ ایرانی بدل شد.
آناتومی صدا