۱۹:۱۳ – ۲۵ مرداد ۱۴۰۵
محمدجواد مشکور، مورخ، ادیب و زبانشناس ایرانی، با پژوهش در تاریخ ایران باستان، فرقههای اسلامی، زبانهای ایرانی و روابط فرهنگی ایران و جهان عرب، میراثی ماندگار بر جای گذاشت.
باشگاه خبرنگاران جوان – پسری که در اواخر اسفند سال ۱۲۹۷ هجری شمسی در محله سنگلج تهران، در محدوده دباغخانه چشم به جهان گشود؛ از جمله پژوهشگران برجستهای شد که در سده چهاردهم هجری شمسی، مطالعات تاریخی، زبانی و دینی را در ایران به یکدیگر پیوند داد. محمدجواد مشکور در خانوادهای روحانی و اهل علم پرورش یافت؛ خانوادهای که ریشههای آن از یک سو به عالمان آذربایجان و بادکوبه و از سوی دیگر به خاندان علمی سنگلج تهران میرسید.
پدرش، علاءالدین مشکور، از خاندان عالمان ارومیه و آذربایجان بود و تحصیلات حوزوی خود را در حوزه علمیه نجف به پایان رسانده بود. در پیشینه خانوادگی او، نام جد پدری مشکور نیز جایگاه ویژهای داشت. جد وی از علمای بادکوبه بود و در دوره ناصرالدینشاه قاجار، سمت نایب امام جمعه تهران را در مسجد شاه بر عهده داشت. مادر محمدجواد مشکور، معصومهخانم، ملقب به خانمآغا، بزرگترین فرزند حسن سنگلجی، از عالمان شناختهشده تهران در دوره ناصری، بود. او همچنین از نوادگان میرزا صفی مازندرانی به شمار میرفت. داییهای مشکور، محمدحسن، محمدمهدی و محمد، نیز از عالمان و استادان روزگار خود بودند و در شکلگیری شخصیت علمی او نقش داشتند.