در عمل، موضع چین بازتابدهنده آموزهای از ابهام حسابشده است. چین از حمایت نظامی مستقیم از ایران خودداری کرده، از رویارویی آشکار دیپلماتیک با اسرائیل پرهیز کرده، و از رهبری هرگونه تلاش میانجیگری معنادار کوتاه آمده است. این بیطرفی نیست، بلکه تعامل گزینشیای است که توسط احتیاط استراتژیک شکل گرفته است.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، مؤسسه ایتالیایی مطالعات سیاست بینالملل (ISPI) در مقالهای به بررسی رویکرد چین در جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تاید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، پکن با فیلمنامهای آشنا پاسخ داده است: فراخوان برای خویشتنداری، درخواست برای حاکمیت، و هشدار علیه تشدید تنش. با این حال، در زیر این زبان دیپلماتیک، ابهام استراتژیک عمیقتری نهفته است.
چین نه آشکارا از ایران حمایت کرده و نه به طور معناداری محور آمریکا-اسرائیل را به چالش کشیده است. در عوض، موضعی را انتخاب کرده است که محتاطانه، فرصتطلبانه و بیسروصدای تأثیرگذار است.
این ابهام حسابشده به پکن اجازه میدهد از بینظمی بهرهمند شود بدون آنکه ریسکهای آن را بپذیرد. با این حال، پایداری این رویکرد به هیچ وجه تضمینشده نیست.
اگر مناقشه گسترش یابد یا زنجیرههای تأمین حیاتی را مختل کند، چین ممکن است دریابد که ترجیح آن برای فاصله گرفتن به طور فزایندهای غیرقابل دفاع میشود و آن را مجبور میکند با همان بیثباتیای روبهرو شود که تا کنون سعی کرده از حاشیه آن را مدیریت کند.