روزنامه اصولگرای فرهیختگان در گزارشی از برخی احکام قضایی اخیر انتقاد کرد و نوشت نمیتوان با فراغ بال و گشادهدستانه احکام اعدام صادر کرد. در این بین در روزهای اخیر مباحث بسیار گستردهای بین حقوقدانان، سیاستورزان و صاحبنظران کشور در مورد مصادیق محاربه در رسانهها در گرفته است. آفتابنیوز تنها از منظر حقوقی و نه سیاسی، پرسش خود در مورد مضمون جرمی به نام محاربه را با دو حقوقدان مطرح کرده است.
وی در ادامه افزود: برخی علما نیز بر این نظر هستند که محارب اصولاً در داخل شهرها مصداق پیدا نمیکند، چون باید قطاع الطریق و راهزن باشد. آیه مربوط به محاربه نیز آیه ۳۳ سوره شریفه مائده است. در واقع حادثه تاریخی که منجر به نزول این آیه شریفه نیز شد، مشخص است و بعد از آن مباحث زیادی حول محور محاربه بین علما در گرفت. شیخ طوسی و برخی علمای اهل سنت کشیدن سلاح در داخل شهر را مصداق محاربه نمیدانستند، معتقد بودند محارب باید قطاع الطریق باشد. در این بین حضرت امام خمینی (ره) معتقد بودند که علاوه بر ترساندن مردم، شخص مصداق محارب باید قصد افساد در زمین را هم داشته باشد، البته مشهورترین نظریه همانی است که آیت الله هاشمی شاهرودی بیان کردند، در ماده ۲۷۹ نیز آمده است که محاربه عبارت از کشیدن سلاح به قصد جان، مال یا ناموس مردم یا ارعاب آنها، به نحوی که موجب ناامنی در محیط گردد. هرگاه کسی با انگیزه شخصی به سوی یک یا چند شخص خاص سلاح بکشد و عمل او جنبه عمومی نداشته باشد و نیز کسی که به روی مردم سلاح بکشد، ولی در اثر ناتوانی موجب سلب امنیت نشود، محارب محسوب نمیشود.