«مجمع کاردینال‌ها» دچار بیماری «ولع ایده» است

وی ادامه داد: فیلمنامه یک فیلم استاندارد باید انتظاراتی را در مخاطب فیلم ایجاد کند که توان پاسخگویی به آن‌ها را داشته باشد. اما سؤال اصلی اینجاست که آخرین ساخته ادوارد برگر، توان پاسخگویی به انتظاراتی را دارد که در مخاطب به‌واسطه آغاز امیدوارکننده فیلم شکل می‌گیرد؟ هسته‌ اصلی این فیلم اقتباسی، روندی است که در رأس هرم قدرت کلیسای کاتولیک شکل می‌گیرد تا پاپ بعدی انتخاب شود. در این میان رقابتی شدید میان چند کاردینال شکل می‌گیرد که هرکدام به‌عنوان نماینده یک سنت و خاستگاه فکری در مسیحیت کاتولیک معرفی می‌شوند، اما به این انتظار چگونه پاسخ داده می‌شود؟ از یک سو با کاردینال تدسکو مواجهیم که هنگام صرف غذا و خطاب به لارنس، سخن از این به‌میان می‌آورد که زبان، ما کاردینال‌ها را از یکدیگر جدا کرده، زمانی ما همگی به لاتین صحبت می‌کردیم یا تنها راه نجات، بازگشت به سنت‌های رومی است! سپس هیچ‌چیز دیگری از تدسکو و تفکری که او آن را نمایندگی می‌کند نمی‌بینیم تا اواخر فیلم. زمانی که پس از انفجار، کاردینال‌ها در آمفی‌تئاتر سیستین جمع‌شده‌اند، باز او برمی‌خیزد و همان سخنان بسیار سطحی و کلیشه‌ای را این‌ بار تند و تیزتر بیان می‌کند و سعی می‌کند در آتش جنگی دینی با مسلمانان بدمد! همین و دیگر هیچ!