فرزین سوادکوهی:
عصر اقتصاد: بعد از توسعه میدان گازی مشترک پارس جنوبی و بالا رفتن تولید گاز، یکی از مسائل مهم فرآیند تولید.میعانات گازی یا همان کاندنسیت بوده است. تولید میعانات گازی یک امر اجتناب ناپذیر در کنار گاز استحصال شده از چاه هاست.اما بازار این محصول هرگز به مانند دیگر فرآورده های هیدرو کربوری نبوده است.مجتمع پالایشگاهی سیراف
تولید کنندگان عمده گاز همچون کشور ما از آنجا که زیر ساخت های لازم برای طرح های بنیادین خود نداشته اند با معظلی به نام انبار کردن میعانات گازی می شوند.هزینه نگهداری میعانات بر روی کشتی بسیار مسئله ساز است..این محصول در عین ارزشمندی اش اما جایگاه مناسب و قابل قبولی برای مصرف در داخل ندارد و طبعا باید فروخته شود.از سویی دیگر بازار فروش این محصول چندان ساده بدست نمی اید.به همین دلیل در حوزه فروش میعانات گازی در کشور ما همجنان رد پای دلالان و سوداگران دیده می شود و این زمره از محل این کسب بی قاعده استفاده های سرشاری داشته اند و از آنجا که این کالا به وفور در کنار تولید انبوه گاز متان وجود داشته است بهترین موقعیت را برای سوداگری بی حساب و کتاب ایجاد کرده است.به ناچار احداث و راه اندازی کاندنسیت ریفاینری ها یا همان پالایشگاه هایی با خوراک میعانات می تواند یکی از راهکارهای مقابله با مشکل باشد.در ایران نیز تاسیس چنین پالایشگاه هایی با توجه به محرومیت هایی که از محل تحریم ها به کشور تحمیل شده بود ، در حوزه تجهیزات ، مشکلات همچنان خود را عیان می کرد.با اینهمه ساخت و راه اندازی پالایشگاهیی با محوریت خوراک میعانات مقوله ای نبود که به دلیلی فقدان تجهیزات پیشرفته به راحتی کنار گذاشته شود.