در یکی از صحنههای تکاندهنده، نیک مینارد، جراح بریتانیایی دانشگاه آکسفورد، با صدایی بغضآلود از تجربههای خود در بیمارستانهای ویرانشده غزه گفت. او شهادت داد که بارها کودکانی یازده و دوازده ساله با زخمهای عمدی در قفسه سینه و شکم به او سپرده شدهاند. مینارد خاطرهای را روایت کرد که سالن را در سکوت فرو برد: «چهار نوجوان را آوردند که همگی بهطور هدفمند به اندام تناسلی شلیک شده بودند. این چیزی جز تمرین هدفگیری نظامیان اسرائیلی نبود.» او همچنین از مرگ نوزاد هفتماههای به نام زینب یاد کرد؛ کودکی که بهخاطر محرومیت از شیر خشک جان داد، چون محمولهای از شیر خشک واردشده به بیمارستان ناصر عمداً توسط نیروهای اسرائیلی مصادره شده بود.
ویکتوریا رز، جراح پلاستیک بیمارستان سنت توماس لندن، نیز شهادتی داد که نشان میداد چگونه پزشکی در غزه به مبارزهای میان مرگ و زندگی بدل شده است. او گفت: «بارها بر بالین کودکان زیر ده سال بدون بیهوشی عمل کردم. بارها تیمهای پزشکی را در مرز اردن بازگرداندند و اجازه ورود دارو و تجهیزات ضروری داده نشد. این بخشی از سیاست عامدانه برای نابودی سیستم درمانی غزه بود.» چنین روایتهایی تصویری زنده از جنایاتی به دست داد که کارشناسان بینالمللی آن را مصداق نسلکشی میدانند.