مبارزان دورکار؛ این احتمالا عنوان مناسبی باشد برای آنها که از دوردستها بر تهییج مردم و تبدیل اعتراضات به اغتشاش کوشیدند و سپس خود، از دور، واحسرتا سردادند کهای کاش ما هم بویم و در خیابانها فریاد سر میدادیم.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، اعتراضی بود و برخاست و بلوایی شد و داستان بالاخره به ساحل آرمش نزدیک شده است. در این میان عدهای در دور دست حادثه، با دورکاری، به دنبال ریختن هیزم روسیاهی به آتش معرکه بودند و اساسا یکی از مهمترین عوامل ریخته شدن خون اعتراض در خیابانهای اغتشاش، همانها هستند.
دورکاران، علیه معترضان
در سالهای متعدد شاهد همین دست برخوردهای خارج نشینانِ فارغ از حال ملت، در هر مناسبت و به هر بهانهای بودهایم. داستان دورکارانِ معرکه آتش، گنده گویی هایشان، جرمی است نابخشودنی علیه مردم ایران. آنها که کار را به جایی رساندند تا صدای اعتراض بحق جامعه، در بلوای آتش و اغتشاش و خون، گیر کند و به نوعی علیه خواستههای مردم برآمدند.
آنهایی که خود، وقتی شرایط داخل را برنتابیده و حتی نماندند برای چیزیکه میخواهند کاری بکنند و یا هزینهای بدهند، حالا در چنین مناسبت هایی، خون شهروندان معترض داخل نشین را، هزینه میکنند؛ بسیاری از آنها که شب از دیسکوها و کافههای شبانه دوردست برمی گشتند، دو خط پیامک هم برای شبکههای معاند میفرستادند و ه تمایلی به چنین حضوری خواهند داشت و نه جراتی. آنها تنها کاری که در برابر مشکلات میدانند، گریز از مشکل و رفتن به جایی دیگر است تا مبادا خط اتوی لباسشان آسیب ببینند. بعدش هم کاری میکنند که صدای معترض و منتقد را هم تبدیل به اغتشاش کنند و نهایتا بر مردم معترض هم، ستم میکنند.
مسئولان بشنوند
حال، کشور به آرامش رسیده و این آرامش و این حرفها قرار نیست چیزی از انتظارات ملت را از دولتمردان و حاکمیت کم کند. اتفاقا در برابر آنها که از دور بر فتنهها میدمند و بالاتر از آن، در برابر جوانانی همچون امیررضا و افشین و افشین ها، تغییرات جدی در رویکردها و اصلاح امور، بیش از هر زمان دیگری است. سابقه نشان داده است که از خارجی و خارج نشینان، گشایشی برای ملت نیست و اساسا آنها حال ملت ایران را هیچ گاه خوب نمیخواهند. از همین جا باید تدبیر کرد و از همین جا باید حرفهای مردم را شنید.