ایران در قرن گذشته در جاده پیشرفت قرار داشت اما ماشین کهنه توسعه ایران در جادهای سنگلاخ و پر از دستانداز حرکت میکرد که عدهای از حاشیه جاده بدان سنگ میپراندند. با چنین احوالی در مسیر توسعه بازماندیم و هنوز مسیر پیش رو دراز و دشوار است. در این میان، مهمترین نکته همگام نبودن فرهنگ اجتماعی با توسعه بود. به عبارتی فرهنگ اجتماعی ما چنان که باید توسعه نیافت و خود مانع توسعه شد.

سیدجمال هادیان طبائی زواره، روزنامه نگار، در یادداشتی در قرن نو نوشته است:
