به گزارش خبرگزارش خبرآنلاین به نقل از ایلنا، جنگ همواره بر نوع و عملکرد تولیدات و اجراهای هنری تاثیرات منفی داشته است؛ چه آن زمان که جنگ تحمیلی ایران و عراق در جریان بود و چه در جنگ دوازده روزه و حال در جنگ رمضان موسوم به جنگ تحمیلی سوم، این چالش وجود داشته است.
مهدی امیری نویسنده و کارگردان تئاتر است که اجرای نمایش او در همان بدو حملات آمریکا و اسرائیل به کشورمان لغو شد.
او از نسلی است که هنر نمایش را در بزنگاه تاریخی پس از جنگ، نه به عنوان یک انتخاب، که یک ضرورت زیسته است. او در آثارش همواره به سراغ خُردروایتهای شخصی و تناقضهای اخلاقی بازماندگان جنگ رفته، است.
مهدی امیری طی گفتگو با ایلنا تلاش داشته نگاه نقادانه خود نسبت به تولید محتوا و اجراها را به مخاطب منتقل کند.
امیری با بیان اینکه آخرین تولیدش، درست زمانی که قرار بود به روی صحنه برود، با تجاوز امریکایی صهیونی به محاق رفت، به بررسی وضعیت تئاتر در دوران پساجنگ پرداخت و تأکید کرد: «تئاتر پس از جنگ، نه یک انتخاب، که یک ضرورت بود؛ ضرورتی برای دوباره نگاه کردن به خویشتن و جهانی که ناگهان واژههایی چون «صلح» و «زندگی روزمره» را از پستوی ذهن بیرون کشیده بجراهای با فاصلهی کم از تماشاگر، و بازگشت تئاتر به کافهها، خانهها و پادگانهای متروکه، همه در خدمت این راهبرد بود. فهمیدیم که مخاطبِ پساجنگ تشنهی «دیالوگ» است، نه موعظه.»
این کارگردان همچنین از گرایش تئاتر به طنازی گفت و افزود: «طنز سیاه، گروتسک و کمدی تلخ، شگردهایی بودند که تماشاگر را میخنداندند و در اوج خنده، سیلی حقیقت را به صورتش مینواختند. نکتهی آخر هم جوانسازی بود؛ ما به استقبال نسلی رفتیم که جنگ را خاطرهای از کودکی یدک میکشیدند.»
تئاتر پساجنگ, «تئاتر میانبودگی»
امیری در پایان، تئاتر پساجنگ را «تئاتر میانبودگی» توصیف کرد و گفت: «میان سوگ و شوق، میان ویرانه و بازسازی، میان سکوت و فریاد. و چه بخواهیم چه نخواهیم، اصیلترین شکل تئاتر، از دل همین دوپارگیها زاده میشود. جایی که انسان، بینقاب، روی صحنه راه میرود و تماشاگر در تاریکی، سایهی خودش را میبیند که برای لحظهای، از قید فراموشی رها شده است.»