ماکت یک ورزشگاه سوخته روی میز تلویزیون/ روایتی از خاطره‌ای که علیه فراموشی ایستاده است

پیمان قانع، طراح دکور برنامه «جام ۲۶» شبکه سه، با تشریح ایده شکل‌گیری ماکت ورزشگاه ۱۲ هزار نفری آزادی در این برنامه، تأکید کرد که این دکور تنها یک طراحی تلویزیونی نیست، بلکه روایتی بصری از خاطره، هویت و میراثی است که به گفته او، در برابر فراموشی ایستاده و یادآور بخشی از حافظه جمعی ایرانیان است.
22 تير 1405

ماکت یک ورزشگاه سوخته روی میز تلویزیون/ روایتی از خاطره‌ای که علیه فراموشی ایستاده است

پیمان قانع، طراح دکور برنامه «جام ۲۶» شبکه سه، با تشریح ایده شکل‌گیری ماکت ورزشگاه ۱۲ هزار نفری آزادی در این برنامه، تأکید کرد که این دکور تنها یک طراحی تلویزیونی نیست، بلکه روایتی بصری از خاطره، هویت و میراثی است که به گفته او، در برابر فراموشی ایستاده و یادآور بخشی از حافظه جمعی ایرانیان است.

پیمان قانع، طراح دکور برنامه «جام ۲۶» شبکه سه، در گفت‌وگو با میزان به تشریح جزئیات طراحی این دکور، مفاهیم پنهان در پس آن و دغدغه‌های ملی و هنری خود پرداخت.

وی در پاسخ به این پرسش که ایده اصلی و نقطه شروع طراحی این دکور چه بود و چرا سراغ ورزشگاه ۱۲ هزار نفری آزادی رفتید، گفت: برنامه‌های جام جهانی به دلیل ماهیت ویژه و مخاطب گسترده‌شان، همواره نیازمند طراحی‌هایی فراتر از یک دکور معمولی هستند. امسال اما شرایط با سال‌های قبل تفاوت اساسی داشت؛ ما درگیر جنگی نابرابر بودیم و تیم ملی با فراز و نشیب‌های فراوان راهی مسابقات شد. از این رو به این جمع‌بندی رسیدیم که این بار نمی‌توانیم صرفاً به یک دکور چشم‌نواز و ساده اکتفا کنیم، بلکه ضرورت داشت که هویت ملی و خاطرات جمعی‌مان نیز در طراحی دیده شود. 

قانع افزود: پس از چندین جلسه گفت‌وگو و بررسی طرح‌های مختلف با شبکه، آقای فضلعلی مدیر گروه ورزش، ایده استفاده از ورزشگاه ۱۲هزار نفری را مطرح کردند. من شخصاً از این ایده استقبال کردم، چراکه این ورزشگاه نه تنها یک بنای ورزشی که نماد خاطرات افتخارآمیز بسیاری برای مردم ایران است. مسابقات ماندگار کشتی، والیبال و لحظات بزرگ ورزشی در این مجموعه رقم خورده است و متأسفانه در جنگ اخیر آسیب شدیدی دید. بر این اساس، به این نتیجه رسیدیم که این فرصت مناسبی است تا ضمن معرفی معماری این بنا به نسلی که تنها نام آن را شنیده‌اند، یادآور شویم که چه میراث ارزشمندی را از دست داده‌ایم. به نظرم این اقدام نه یک وظیفه هنری، که یک وظیفه تاریخی و ملی محسوب می‌شود. 

منبع  : خبرگزاری میزان

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *