گروه فرهنگ و هنر: سالهاست که در هنر راجع به کاربرد و کارآیی موسیقی پاپیولار صحبت میشود و در این ارتباط، پیروان و مخالفان پدیده هنر مصرفی همدیگر را به چالش میکشند. عدهای بر این باورند که موسیقی پاپ متعلق به امروز اجتماع است و کاربردی مصرفی دارد ولی هنرمندان دیگری در مقابل این تفکرات قرار میگیرند و به جنبه ماندگاری موسیقی تأکید میکنند. این صحبتها همچنان هم ادامه دارد و حتی گاهی پای جریانهای متعهد و غیر متعهد هنر به میان میآید و یکبار دیگر تفکر هنر برای هنر به چالش کشیده میشود ولی انتظاری نیست که قطعیتی در این مورد اتفاق بیفتد چون اساساً قطعیت در هنر معنا ندارد.
به گزارش بولتن نیوز، موسیقی پاپ بیش از اینکه یک سبک موسیقایی باشد، یک کانسپت و تفکر است که با ذوق و اقبال توده مردم ارتباط مستقیم دارد. این موسیقی شاید واکنشی به موسیقی هنری و مفهومی باشد که در ابتدای قرن 20 در سطح دنیا گسترش پیدا کرد و کارایی و ارزشگذاری متفاوت خود نسبت به موسیقی هنری را نشان داد. البته نمیتوان منکر این شد که موسیقی پاپ در طول تاریخ در ذهنیت و مخیله آدمها و موزیسینها وجود داشته ولی به هر حال نقطه آغاز آن در قرن 20 میلادی است. شاید آن موقع احساس شد که توده مردم هم به موسیقی مختص به خودشان نیاز دارند تا آنها هم مثل طبقه الیت و انتلکتوئل جامعه بتوانند از مسیر شنیدن با هنر ارتباط برقرار کنند. پیشرفت تکنولوژی و ماشینری هم باعث شد که لوازم و ادوات به صدا درآوردن این موسیقی به وجود بیاید و این کانسپت هنری به سرعت در تمام نقاط دنیا گسترش پیدا کند.
علیرغم اینکه به نظر میرسد موسیقی پاپ در ابتدا به ساکن جنبه مصرفی و روزمرگی داشته ولی کارایی این موسیقی به مرور به شکل دیگری تعریف شده که ماندگاری بسیاری از آثار قرن 20 موسیقی پاپ در دنیا گواه این مطلب است. شاید مصرفی بودن پاپ بستگی به رویکرد اجتماعهای مختلف به این موسیقی دارد؛ یعنی ممکن است پاپ در برخی جوامع روزمرگی آدمها را نشانه بگیرد ولی تاریخ پر از دم و باز دم این موسیقی در کشور ما نشان داده که موزیسینها و مخاطبانمان به شکل کاربردیتری به آن نگاه میکنند، کما اینکه همین امروز هم ممکن است مخاطبان ما به آثار 40 سال قبل موسیقی پاپ گوش کنند که این نشان از تفکر هنرمندان آن زمان برای توجه به جنبه ماندگاری موسیقی پاپ دارد.
زمانی که تفکرات پاپ در انتهای دهه 40 شمسی به موسیقی ایران ورود کرد، موزیسینهای ایرانی نیاز به زمان زیادی برای درک این موسیقی نداشتند و در همان سالهای ابتدایی آثاری را خلق کردند که شاید دیگر هیچگاه نمونه آن آثار تکرار نشد. گویی یک نسل طلایی که استعداد خارقالعادهای داشت ولی نمیتوانست این استعداد را در موسیقی ایرانی به کار بگیرد، انتظار ورود فرمی دیگر از موسیقی را به کشور میکشید تا بتواند تواناییهای خودش را نشان بدهد.