به گزارش اخباربانک، واقعیتهای آماری حکایت از یک چرخش نگرانکننده در رفتار پولی جامعه دارد؛ جایی که نسبت پول به شبهپول از حوالی 25 درصد در پایان سال 1400، اکنون در بهار 1405 به نزدیکی 35 درصد رسیده و در همین سطح بالا جا خوش کرده است.
این اعداد صرفاً یک جابهجایی حسابداری میان سپردههای جاری و مدتدار نیست، بلکه پیامی روشن از سوی صاحبان سرمایه است که دیگر تمایلی به حبس منابع خود در قراردادهای بلندمدت بانکی ندارند.
وقتی رشد حجم «پول» به بیش از 66 درصد میرسد و از رشد نقدینگی سبقت میگیرد، یعنی نقدینگی از حالت «انبار شده» به حالت «سیال» درآمده است. این پولهای بیقرار، مانند سیلابی پشت سد بانکها هستند که با هر تکانه، پتانسیل تخریب بازارهای ارز، طلا و مسکن را دارند.
ترمیم تورم با ابزارهای پولی یا مسکنهای موقت؟
در نهایت، باید پذیرفت که مهار تورم در اتاقهای در بسته میرداماد و پاستور محقق نمیشود، بلکه ریشه در اعتماد عمومی دارد. تا زمانی که انتظارات تورمی تحت تأثیر نااطمینانیها باشد، مردم ترجیح میدهند «نقد» بمانند تا «بازنده» نشوند.
دولت باید با شفافیت در سیاستهای ارزی و پرهیز از تصمیمات خلقالساعه، افق دید سرمایهگذار را از چند روز به چند سال افزایش دهد. اگر جذابیت سپردههای مدتدار از طریق ابزارهای تشویقی یا گواهیهای سپرده خاص احیا نشود، کاهش نرخ تورم ماهانه تنها یک استراحت کوتاه در مسیر صعودی قیمتها خواهد بود و سایه تهدید پولهای داغ همچنان بر سر اقتصاد سنگینی خواهد کرد.
منبع: تسنیم