03 / 09 /1404
به گزارش خبرگزاری آنا، یکی از مهمترین دلایل شکاف میان توسعه فناوری در ایران و کشورهای موفق، فقدان هماهنگی و همراستایی اهداف بین نهادهای کلیدی است. سازوکارهای جداگانهای در وزارت علوم، معاونت علمی و فناوری رئیسجمهور، قوه قضائیه، دانشگاهها و نظام بانکی فعال است که اغلب بدون همسویی و هماهنگی عمل میکنند. برای نمونه، اهداف تعریفشده در سیستمهای سرمایهگذاری بانکی با اولویتهای توسعه فناوری در دانشگاهها هیچ همسویی ندارند.
این چالش، فراتر از یک ضعف اداری ساده است؛ ریشه در آن دارد که مدلهای موفق جهانی را بهصورت تکهتکه و بدون در نظر گرفتن نگاه یکپارچه و سیستمی وارد کردهایم. چنین رویکردی نهتنها از بومیسازی اثربخش این مدلها جلوگیری کرده، بلکه زمینهساز رکود و عدم موفقیت در تحول علمی و فناورانه کشور شده است.
در این راستا، گفتوگویی با حمیدرضا تقیراد، رئیس دانشگاه خواجهنصیرالدین طوسی، ترتیب دادهایم که در ادامه میخوانید.