اقتصاد۲۴- در اقتصاد معمولاً درباره عرضه نیروی کار، سرمایه انسانی و انگیزه مشارکت صحبت میشود. اما یکی از متغیرهایی که کمتر در تحلیلهای رسمی دیده شده، «امنیت روانی و شغلی» است؛ متغیری که برای زنان در بازار کار نقش تعیینکننده دارد. آزار جنسی در محیط کار، فراتر از آسیب شخصی، نوعی «شوک منفی» به ساختار نیروی کار زنان ایجاد میکند.
وقتی زن بهجای ارزیابی فرصتهای شغلی براساس دستمزد و مسیر رشد، ناچار باشد سطح ریسک رفتاری و فرهنگی محیط کار را بسنجد، عملاً یک نوع مالیات ناخواسته روانی و اجتماعی بر او تحمیل میشود؛ مالیاتی که هیچوقت در حسابهای رسمی ثبت نمیشود، اما اثر اقتصادی آن آشکار است.
زنان در چنین فضای مبهم و غیرایمنی، اغلب مسیرهای متفاوتی از جمله ورود با تردید و تاخیر به بازار کار، انتخاب فرصتهای کمبرخورد و کماصطکاک، حتی اگر کمدرآمد باشد، توقف رشد شغلی بهمحض احساس ناامنی یا خروج تدریجی از مشاغل رسمی و گرایش به کار خانگی یا خوداشتغالی را تجربه میکنند.