به گزارش خبرنگار “تابناک”:من اولین بار که وارد یک معدن روباز شدم، آنقدر صدای غرش دامپتراکها و لرزش زمین زیر پایم عجیب بود که حس کردم در یک فیلم هالیوودی قدم گذاشتهام. کامیونهایی بهاندازه ساختمان، چرخهایی بزرگتر از قد آدم، و رانندههایی که آرام و بدون هیچ فشاری ماشینی را هدایت میکردند که اگر یک پیچ را بد بپیچند، هزار تُن سنگ میتواند از رمپ پایین بیاید و کل عملیات را قفل کند. معدن یک جای معمولی نیست؛ هر تکان ماشین، هر تصمیم ناگهانی، هر گیربکس که دیر دنده بدهد، درست وسط زندگی آدمها و سرمایه یک شرکت مینشیند.
قهرمان معدن دامپتراکها هستند؛ غولهایی مثل CAT 777 با موتوری که صدایش از یک کیلومتر آنطرفتر میآید و قدرتی که اگر قرار بود روی یک قطار بگذارند، شاید اصلاً از ریل درنمیآمد. این ماشینها مثل رگهای اصلی معدناند. اگر نرسند، لودر منتظر میماند. اگر دیر برگردند، انفجار بعدی عقب میافتد. اگر لودر آماده نباشد، کامیون روی دور بیکار میچرخد و هر دقیقهاش پولی است که دود میشود. اینجا حتی یک تأخیر چنددقیقهای میتواند کل روز معدن را جابهجا کند.
وقتی کنار یک دامپتراک ۱۰۰ تنی بایستید، احساس میکنید کوچکترین موجود روی زمین هستید. اما وقتی صدای گرم رانندهاش را میشنوید که با لبخند میگوید: «داداش این غول هم مثل ماشین خودته… فقط قلق داره»، تازه میفهمی معدن فقط تجهیزات نیست؛ معدن آدمهاست. آدمهایی که پشت این آهنها نشستهاند و زندگی معادن کشور را هر روز سرپا نگه میدارند.
معدن بدون ماشین مثل فرودگاه بدون هواپیماست: یک زمین خالی. این ماشینها هستند که به معدن جان میدهند، و این رانندهها و متخصصاناند که این جان را حفظ میکنند. این گزارش نه فقط درباره دستگاههاست، بلکه ادای احترام است به همه کسانی که در دل معدن با این ماشینها زندگی میکنند و خاک را به چرخ میاندازند.