به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، بیست و دوم بهمن، نقطه عطفی در تاریخ معاصر است؛ روزی که ایران نه به صورت تصادفی، بلکه طی یک فرآیند منطقی از چنگال استکبار رها شد. رژیم پهلوی که با کودتای ۱۲۹۹ انگلیسی متولد شد و با کودتای ۱۳۳۲ آمریکایی به حیات خود ادامه داد، اساساً فاقد ریشه در خاک ایران بود. وابستگی محمدرضا پهلوی به غرب چنان عمیق بود که به روایت «ویلیام شوکراس»، شاه هر لحظه هراس داشت که مبادا ایالات متحده او را رها کند.
این رژیم در سیاست داخلی نیز با تکیه بر «ساواک»، فضای خفقانی ایجاد کرده بود که حتی شهروندان عادی را از ترس ارعاب فلج میکرد. ساواک مانع رسیدن صدای واقعی مردم به دربار شد و شاه را دچار «خطای محاسباتی» کرد؛ توهمی که تصور میکرد پایگاه مردمی دارد، اما آتشفشان خشم ملت در سال ۵۷ ثابت کرد که این مشروعیت از درون پوسیده است.
جنگ شناختی؛ نبرد برای «خونشویی» از جلاد