۰۹:۵۵ – ۳۰ تير ۱۴۰۵
قرآن در آیات ۳۱ تا ۵۱ سوره ذاریات، از نابودی اقوامی پرده برمیدارد که تنها با یک فرمان خدا فروپاشیدند.
باشگاه خبرنگاران جوان – در آیات ۳۱ تا ۵۱ سوره ذاریات، قرآن پس از بیان نشانههای قدرت الهی، مخاطب را به یکی از مهمترین سنتهای تاریخ میبرد سنتی که بر اساس آن، هرگاه طغیان و دشمنی با حق به اوج برسد و راه بازگشت بسته شود، عذاب الهی فرا میرسد. علامه طباطبایی در تفسیر المیزان تأکید میکند که هدف از نقل این سرگذشتها، صرفاً روایت تاریخ نیست، بلکه هشدار به همه نسلهاست تا بدانند قدرتهای ظاهراً شکستناپذیر نیز اگر در برابر خدا و پیامبرانش بایستند، سرنوشتی جز نابودی نخواهند داشت.
مأموریتی که از بشارت آغاز شد و به نابودی ستمگران انجامید
آیات با گفتوگوی حضرت ابراهیم (ع) و فرشتگان آغاز میشود. پس از آنکه فرشتگان بشارت تولد اسحاق را میدهند، ابراهیم میپرسد که «قَالَ فَمَا خَطْبُکُمْ أَیُّهَا الْمُرْسَلُونَ» مأموریت اصلی شما چیست؟ آنان پاسخ میدهند «إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَىٰ قَوْمٍ مُجْرِمِینَ» ما برای نابودی قومی مجرم فرستاده شدهایم. علامه طباطبایی توضیح میدهد که تعبیر «قوم مجرم» نشان میدهد علت عذاب، صرف اختلاف عقیده نبود، بلکه جرم، فساد و اصرار بر طغیان بود. آنان پس از اتمام حجت، دیگر شایستگی ادامه حیات اجتماعی را از دست داده بودند. از نگاه قرآن، عذاب الهی زمانی نازل میشود که جامعهای آگاهانه راه دشمنی با حق را انتخاب کند.