اقتصاد۲۴- گویی در سپهر سیاست ایران، سنتی ناصواب در حال ریشه دواندن است که سبب میشود دولتمردان به جای تکیه بر کرسی پاسخگویی، خود را در جایگاه منتقد و اپوزیسیون قرار دهند! تازهترین نمونه نیز سخنان اخیر محمدرضا عارف، معاون اول رئیسجمهور، است که از ضرورت «دسترسی برابر و بدون تبعیض به اینترنت» سخن میگوید و «اینترنت طبقاتی» را مغایر با رویکرد عدالتمحور دولت میخواند. آقای عارف چنان مطالبهگری کرده و از «باید»ها میگوید که انگار نفر دوم اجرایی در کشور نیست! البته این رویکرد مختص به عارف نبوده و شاهدیم که سایر مسئولان نیز در سطوح دیگر و حتی عالیتر با همین فرمان پیش میروند.
بسیار عجیب است که عالیترین مقامات اجرایی کشور، بهگونهای درباره معضلات فضای مجازی و انسداد اینترنت سخن میگویند که گویی خود بخشی از بدنه مطالبهگر جامعه یا عضوی از تشکلهای مدنی هستند. گویی به کل از یاد بردهاند که مسعود پزشکیان به وقت کسب رای و تبلیغات انتخاباتی کلی وعده و وعید در این زمینه داده بود و حتی تصور میشد که اگر همه وعدههایش هم روی زمین بماند، در تحقق مطلبات ساده جامعه مثل رفع فیلتر توفیق مییابد. اکنون، اما شاهدیم که سخنگوی دولت مکرر تاکید میکند که آقای رئیس جمهور پیگیر است و خبری هم از نتیجه این پیگیریها نیست.