واردات تنظیم بازاری در حالی رخ می دهد که در اغلب موارد کشور ظرفیت تولید داخلی را دارد و عدم توجه به این ظرفیتها سبب اتلاف منابع و افزایش وابستگی به واردات شده است.
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک، طبق اطلاعات به دست آمده، آن طور که به نظر میرسد در سال ۱۴۰۱ کمیته تنظیم بازار کشور برای کنترل و تنظیم بازار پیاز، دستور وارد کردن پیاز از هند را صادر کرد و وظیفه توزیع آن بین واحدهای خرده فروشی را به اتحادیه مرکزی تعاونیهای روستایی و کشاورزی ایران سپرد. طی این تصمیم ۶.۱۲۰.۱٤۰ کیلوگرم پیاز وارد کشور شد.
اما به گفته یک مقام آگاه، در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۴۰۱ اعلام می شود که گویا نیازی به واردات پیاز نیست. این در حالی است که به گفته یک مقام مسئول حداقل از ۲ ماه گذشته مراحل ثبت سفارش تا کوتاژ گمرکی این محموله آغاز شده و اکنون دیگر زمان اظهار نظر این چنینی نبوده است، از طرفی نمی توان کیفیت پایین پیازهای وارداتی را بهانه کرد، زیرا بر اساس قانون تجارت در گمرکات کشور، چنانچه پیاز مذکور دارای استانداردهای لازم و شرایط قرنطینهای نبود، هرگز اجازهی ورود این محموله توسط کارشناسان مربوطه صادر نمیشد.
المللی خرید پیاز به ازای هر تن تقریباً ۱.۰۰۰ دلار، در هیچ بازار پیاز دنیا متعارف نیست و میانگین خرید پیاز در دنیا بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ دلار است که اگر این تفاوت را نیز به ضرر و زیان اضافه کنیم بالغ بر ۱.۰۰۰ میلیارد تومان زیان قابل تصور است!
به گزارش تابناک، به نظر می رسد این رویکرد تنظیم بازار از طریق واردات، نهتنها به هدر رفت منابع کشور منجر میشود، بلکه حقوق مردم را نیز تضییع میکند. نگرانکننده است که این سیاستها بهجای بهبود وضعیت، مشکلات بیشتری را ایجاد میکنند. برای بهبود وضعیت، نیاز به اصلاحات جدی در سیاستهای اقتصادی و کشاورزی داریم تا بتوانیم بهطور مؤثری از منابع کشور بهرهبرداری کنیم و حقوق شهروندان را حفظ کنیم.