اسدالله اسدی دبیر سوم سفارت ایران در اتریش پس از ۵ سال بازداشت غیرقانونی به ایران برگشت. اسدی طی این سالها توسط دولت بلژیک به شیوههای مختلف شکنجه شد، اما هیچ گاه در این مسیر ضعفی از خود نشان نداد.
دبیر سوم سفارت ایران در اتریش زمانی که در یکی از اتوبان های آلمان به سمت محل ماموریت خود در بلژیک در حرکت بود بصورت خشونت آمیزی توسط ماموران امنیتی متوقف و به همراه خانواده و فرزند خردسال خود دستگیر شد. این دستگیری خلاف کنوانسیون های بین المللی بود و مصونیت دیپلماتیک اسدی را نقض کرد.
تفهیم اتهام در ابتدا صورت نگرفت و حتی هنگام بازداشت هیچ برگه ای به امضای او و خانواده اش نرسید که چه وسایلی به همراه داشته اند. اسدی چند ماه اول بازداشت بدون هیچ دلیلی در یک بیمارستان روانی حبس شد. اسدی دیپلمات باسابقه ای بود و توجیه بود در چنین شرایطی چگونه رفتار کند؛ پس هیچ رفتار خارج از چارچوب دیپلماتیک حتی هنگام دستگیری از خود بروز نداد تا بهانه ای برای طرف مقابل ایجاد نشود با این حال ماموران امنیتی او را در یک بیمارستان روانی حبس کردند. پزشکان پس از گذشت چند ماه بصورت مکرر گزارش سلامت روانی او را تایید کردند تا اینکه دیپلمات کشورمان به یک زندان معمولی منتقل شد.
آنطور که همسر اسدی در صفحه فضای مجازی خود درباره شرایط زندان نوشته است ماه های اول این زندان نیز چندان خوشایند نبود: « هیچ زندانی باور نمیکرد که من ۲۰ روز در بونکر نگهداری شدهام. بدترین افراد، چند شب در بونکر نگهداری میشدند و مجدداً به سلول خود باز میگشتند. در تمام ۲۰ روز اجازه هواخوری جمعی به من داده نشد. در بونکر کلیه وسایلم را پشت در گذاشتند، به جز یک عدد تشک پلاستیکی، یک پتو و یک توالت فرنگی هیچ چیز نبود و کف و سقف با کاشی و سرامیک بدرنگ پوشیده شده بود به نحوی که آن را به یک غسالخانه شبیه کرده بود.»
آنگونه که خود اسدی در دیدارهای محدود با کنسول ایرانی در زندان نقل کرده و در اسناد وزارت خارجه ایران نیز ثبت شده، از همان ابتدا مسوولان امنیتی و زندان بان ها تلاش کردند به او القا کنند تا خودکشی کند. بارها عنوان «خودکشی» در گفت و گوهای مسوولین زندان با او مطرح می شود تا ذهن او به سمت این اقدام جهت دهی شود اما اسدی متفاوت عمل میکند.