آرتین زهرابی
فوتبال ایران زمانی سقوط کرد که کارخانههای بازیکنسازی تعطیل شدند. وقتی زمینهای خاکی نابود شدند، فوتبال محلهای مُرد و استعدادیابی تبدیل شد به پروژهای پولی، سفارشی و پر از رانت.
خاطرات فوتبالی دهه ۶۰ و ۷۰ را که مرور میکنیم، معمولاً همهچیز به شوخیهای رختکن علی پروین و کریخوانیهای قدیمی ختم میشود؛ همان روایتهایی که سالهاست نقل محافل فوتبالی است و حالا بیشتر جنبه طنز و نوستالژی پیدا کرده. اما خطر دقیقاً از همینجا شروع میشود؛ اینکه تصور کنیم فوتبال آن سالها فقط چند خاطره بامزه و چند جمله معروف بوده است.
نه؛ آن فوتبال، با تمام سادگیاش، کارخانه تولید بازیکن بود. از دل همان رختکنهای شلوغ، همان زمینهای خاکی جنوب شهر و همان فوتبال محلهای، نسلی بیرون آمد که سالها ستون فقرات تیم ملی ایران شد. آن فوتبال شاید امکانات نداشت، اما «بازیکن» داشت؛ آنقدر که مصدومیت یک ستاره، بحران ملی ایجاد نمیکرد.