به گزارش مجله خبری نگار، در چهلوهشتمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو به میزبانی بوسان کُره، وقتی نام «قلعه الموت و استحکامات وابسته» در فهرست میراث جهانی ثبت شد، ماجرا فقط اضافه شدن یک عنوان تازه به فهرست آثار ایران نبود؛ گویی تکهای از حافظه این سرزمین، پس از قرنها ایستادگی، بار دیگر در مقیاسی جهانی زنده شد. آنچه ثبت شد، صرفاً ویرانههای یک دژ بر فراز صخرهای بلند نبود، بلکه شبکهای از هفت قلعه و استحکام تاریخی در درههای الموت شرقی و غربی و دامنههای جنوبی البرز بود؛ منظومهای که در سدههای یازدهم تا سیزدهم میلادی، از پیوند هوشمندانه انسان، سنگ، آب، شیب، راه و زیست شکل گرفت. الموت در این ثبت، نه فقط بهعنوان یک نام پرآوازه در تاریخ ایران، بلکه بهمثابه یک بستر فرهنگی پیچیده و زنده به رسمیت شناخته شد؛ جایی که معماری دفاعی، مدیریت منابع، دانش، حافظه جمعی و زندگی محلی درهم تنیدهاند. به همین دلیل، این رخداد را باید بیش از یک موفقیت میراثی دانست؛ چراکه ثبت جهانی الموت، ثبت دوباره بخشی از هویت تاریخی ایران در نگاه جهان است.