۱۴۰۴/۱۲/۰۴
به گزارش روزپلاس، برخی اتفاقات آنقدر تکرار شدهاند که دیگر تعجببرانگیز نیستند. تقریبا هر هفته شاهد درگیری لفظی میان مربیان یا اعضای کادر فنی تیمها در لیگ برتر فوتبال هستیم. یک نفر در نشست خبری کنایه میزند، دیگری پاسخ میدهد، چند روز بعد همان تنش کنار خط به فریاد و اعتراض میکشد و گاهی کار به درگیری مستقیم هم میرسد. این چرخه، ناخواسته به بخشی ثابت از روایت لیگ برتر تبدیل شده است.
درون زمین هم شرایط چندان متفاوت نیست؛ اعتراضهای پیدرپی، رفتارهای تحریکآمیز و صحنههایی که بیشتر از فوتبال، شبیه جنگ اعصاب است. گاهی هم با همان «دردهای ناگهانی» که هر چند هفته یک بار سراغ بعضی بازیکنان میآید، ریتم مسابقه را میگیرد و ذهن تماشاگر را از اصل فوتبال دور میکند.
مساله این نیست که خطا یا اشتباهی رخ میدهد که فوتبال، ذاتا پرتنش است. مساله، عادی شدن این رفتارهاست. مرز باریکی میان هیجان و بیاخلاقی وجود دارد. این مرز در لیگ برتر بارها نادیده گرفته میشود. وقتی هر هفته تیتر اول اخبار به جای تحلیل فنی و رقابت در زمین، درباره کنایه، توهین و نزاع تنظیم میشود یعنی متن فوتبال دارد قربانی حاشیه میشود. این لیگ، سطح اول فوتبال ایران و ویترین آن است؛ جایی که باید الگوی مثبت باشد، نه نمونهای از رفتاری که در هیچ لیگ حرفهای و مدرنی پذیرفته نیست.